പിശാചിന്‍റെ കുപ്പായം

- കാരൂര്‍ നീലകണ്‌ഠപ്പിള്ള

     കുട്ടപ്പന്‍ പുതച്ചിരുന്ന ചാക്ക് മാറ്റി പായില്‍ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി. തണുപ്പുക്കൊണ്ട് അവന്‍റെ താടി കിടുകിടുത്തു. അവന്‍ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് തിരിച്ചുകേറി.

"ചോരയുറഞ്ഞുപോകുന്ന കുളിര്! കൊറേനേരം കൂടെ കെടക്കട്ടെ."

     അമ്മ ആ എട്ടുവയസ്സുള്ള ഏകസന്താനത്തെ വിഷാദത്തോടെ നോക്കി.

     അല്‍പ്പം കഴിഞ്ഞ്, 'കെടന്നാല്‍ പറ്റൂല്ലല്ലോ' എന്നു പറഞ്ഞ് അവന്‍ എഴുന്നേറ്റു.

     "ഈ മഞ്ഞൊന്നു മാറീട്ടു പോയാ മതി, മോനേ. വല്ല പനീം പിടിച്ചു നീയും കെടന്നുപോയാല്‍...!"

     "പനീം മറ്റും പിടിക്കൂല്ലാമ്മേ. തണുപ്പുകൊണ്ട് അസ്ഥികൂടെ നോവുന്നതാ സഹിക്കാന്‍ മേലാത്തെ. ഒരു ബനിയന്‍ മേടിക്കണമേന്നോര്‍ത്തിട്ട് പറ്റുന്നില്ലല്ലോ."

     "എന്തു ചെയ്യാനാ! എത്ര ബനിയന്‍ മേടിക്കാനുള്ള കാശ് എന്‍റെ ദീനത്തിനു തന്നെ നീ ചെലവാക്കി! ഈ പ്രായത്തിലൊള്ള കുഞ്ഞിനെയിട്ടു കഷ്ടപ്പെടുത്തണമെന്നാണല്ലോ എന്‍റെ തലേലെഴുതിയത്!" - എന്നു പറഞ്ഞപ്പോഴേക്ക് അവളുടെ തൊണ്ടയിടറി. 

     

     അവള്‍ക്കെന്നും ദീനമാണ്. പുറത്തെങ്ങും പോകാന്‍ വയ്യ. കുട്ടപ്പന്‍ ഓല കൊണ്ടുവന്നുകൊടുത്താല്‍ അവള്‍ മെടയും. തഴ കൊണ്ടുവന്നുകൊടുത്താല്‍ നെയ്യും. കുറച്ചുനേരം കുത്തിയിരിക്കുമ്പോള്‍ ദേഹം മുഴുവന്‍ വേദനിച്ചിട്ടു പണി നിര്‍ത്തും. ഓലയും പായും വില്‍ക്കാനും കുട്ടപ്പന്‍ പോകണം.

     ഇപ്പോള്‍ അഞ്ചാറു ദിവസമായിട്ട് അവള്‍ക്കൊന്നും വയ്യ.

     "ഇനി ഞാന്‍ ദെവസോം ഈ രണ്ടണ സൂക്ഷിച്ചു വയ്ക്കും. ഒരു ബനിയന്‍ മേടിച്ചിട്ടു പിന്നത്തെ കാര്യൊക്കെ..." - എന്നുപറഞ്ഞ് തുഴയുമെടുത്തു കൊണ്ട് അവന്‍ വള്ളത്തില്‍ ചെന്നുകേറി. ആഞ്ഞു തുഴഞ്ഞു ദേഹത്തിനു ചൂടുവരുത്തി. അവന്‍റെ ചുണ്ടില്‍നിന്നും വിറയല്‍ മാറി; ആശ്വാസസൂചകമായ ഒരു മൂളിപ്പാട്ട് പുറപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

     അവന്‍ കടത്തുകടവിലെത്തി. രണ്ടുമൂന്നുപേര്‍ അവനെ കാത്തെന്ന വണ്ണം അവിടെ നിന്നിരുന്നു.

     "അക്കരയ്ക്കാണെങ്കില്‍ കേറിക്കോ." - വന്ന വരവിന് ഒരു കോളുകിട്ടിയ സന്തോഷത്തോടെ അവന്‍ പറഞ്ഞു.

     "ഇത്ര കൊച്ചുവള്ളത്തില്‍ കേറി ഈ മഞ്ഞത്തു മുങ്ങാന്‍ ഞങ്ങളില്ല." - യാത്രക്കാരിലൊരാള്‍ പറഞ്ഞു.

     "മുങ്ങുന്നതെങ്ങനെയാ? തൊഴ എന്‍റെ കൈയിലല്ലേ ഇരിക്കുന്നേ? നിങ്ങളു കേറിക്കോളിന്‍." - കുട്ടപ്പന്‍ അവരുടെ മുഖത്ത് ആശയോടെ നോക്കിക്കൊണ്ടു നിന്നു : "കേറുന്നില്ലേ?"

     അവര്‍ കേട്ടതായി ഭാവിച്ചില്ല. അക്കരെനിന്ന് വരുന്ന വലിയ വള്ളം നോക്കിനില്‍ക്കുന്ന അവരെ ഉപേക്ഷിച്ചിട്ട്, 'ശകുനം പെഴയാണല്ലോ' എന്ന്‍ പൊറുപൊറുത്തുകൊണ്ട് അവന്‍ അക്കരയ്ക്ക് തുഴഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്ക് കുറേക്കൂടി വലിയ വള്ളങ്ങളും പ്രായമായ വള്ളക്കാരും ഒക്കെ കടവില്‍ വന്നുതുടങ്ങി. വൈകുന്നേരം വരെ, വള്ളവും കൊണ്ട് ചുറ്റിക്കറങ്ങിയിട്ട്, അവന് അന്നത്തെ അരിയ്ക്ക് വേണ്ട കാശ് കിട്ടിയില്ല. യാത്രക്കാരുടെ വരവ് നിലച്ചപ്പോള്‍, അവന്‍ കുറച്ച് അരിയും വാങ്ങി വീട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. വള്ളം കടവില്‍ കെട്ടിയിട്ട്, മുറ്റത്തേക്ക് നടന്നപ്പോള്‍ അവന്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു : "അമ്മേ, ഞാന്‍ വന്നു."

     "വല്ലോം കിട്ടിയോ മോനേ? ഞാന്‍ വെള്ളോം അടുപ്പത്തിട്ട് ചെവീം ഓര്‍ത്തോണ്ടിരിക്കുകാരുന്നു."

     അവന്‍ അരി കഴുകി അടുപ്പത്തിട്ടു. - "എന്‍റെ മുണ്ടപ്പിടി കീറിയെന്നാ തോന്നുന്നെ" - എന്നുപറഞ്ഞ് മുണ്ടഴിച്ച് അടുപ്പിലെ വെളിച്ചത്തില്‍ നിവര്‍ത്തു പിടിച്ചു നോക്കി. അത് ഒരുമുഴം നീളത്തില്‍ കീറിയിരിക്കുന്നു!

     അമ്മ മിണ്ടിയില്ല.

     "ചതിവായല്ലോ. ബനിയന്‍ മേടിച്ചു! മുണ്ടുടുത്തിട്ടല്ലേ ബനിയന്‍! ഒലക്കേടെ മൂട്."

     "മുണ്ടും വെനിയനും ഒക്കെ ഒണ്ടാകും മോനേ. നീ കൊറേ തഴ കൊണ്ടെത്താ. മേലെങ്കിലും ഞാന്‍ ഒരു പായ് നെയ്തുതരാം. അതുവിറ്റ് ഒരു മുണ്ടു മേടിക്ക്."

     "എഴുന്നേറ്റിരിക്കാന്‍ മേലാത്ത അമ്മേക്കൊണ്ടു പാ നെയ്യിച്ചാ, ഞാന്‍ മുണ്ടു മേടിക്കാന്‍ പോണെ! എനിക്കു മുണ്ടും വേണ്ട ഉടുപ്പും വേണ്ട."

     "അങ്ങനെയൊക്കെപ്പറയാതെടാ. നീയൊരാണല്ലേ! എല്ലാം ഒണ്ടാകും."

     "ഒണ്ടാകും ഒണ്ടാകും! വെളുത്താലിരുട്ടുന്നതുവരെ ഈ വള്ളോം കൊണ്ടു നടന്നാല്‍ അരിക്കു കാശു കിട്ടുകേല്ല. വഴിക്കാരേക്കാള്‍ ഇരട്ടിയാ വള്ളക്കാര്. പിന്നെയെങ്ങനെ കിട്ടാനാ?

     "ദൈവം തരും മക്കളെ."

     "മുണ്ടും ഉടുപ്പുമോ?"

     "മുണ്ടും തരും, ഉടുപ്പും തരും."

     "എന്നാല്‍ തന്നോട്ടെ."

     അടുത്ത പ്രഭാതത്തിലും കടുത്ത മഞ്ഞിനിടയില്‍ക്കൂടി അവന്‍ വള്ളത്തിനടുത്തു ചെന്നു. അതിലൊരു കടലാസുപൊതി. അതെടുത്തഴിച്ചു നോക്കി. അവന്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു : "അമ്മേ, അമ്മ പറഞ്ഞതു നേരാ. ദൈവം ഉടുപ്പും തന്നു. നിക്കറും തന്നു."

     ഒരുതരത്തില്‍ എഴുന്നേറ്റ് അമ്മ ഈ അത്ഭുതം കാണാന്‍ വാതില്‍ക്കല്‍ വന്നു പുറത്തേക്കുനോക്കി.

     "ദേ കണ്ടോ അമ്മേ, നല്ല ഒന്നാന്തരമാ. ഞാന്‍ കണ്ണാടീലൊന്നു നോക്കട്ടെ. ഈ ഷര്‍ട്ടിനു ബട്ടണ്‍സില്ല. ആദ്യം കിട്ടുന്ന അരയണയ്ക്കു ഞാന്‍ രണ്ട് ബട്ടണ്‍സു മേടിക്കും."

     അമ്മ പറഞ്ഞു : "എന്‍റെ മക്കളേ, എനിക്കിതു കണ്ടിട്ടു പേടിയാകുന്നു."

     "ഉടുപ്പും നിക്കറുമിട്ട് എന്നെക്കണ്ടാല്‍ പോലീസുകാരനാണെന്നു തോന്നും, അല്ലേ? അമ്മ പേടിക്കേണ്ട."

     "നിനക്കതു ചേരുകേല്ല. അങ്ങോട്ടൂര്." - എന്ന്‍ അവള്‍ പറഞ്ഞു.

     "ആരാ പറഞ്ഞെ എനിക്ക് പാകമല്ലെന്ന്‍? എന്‍റെ അളവിന് തയ്പ്പിച്ചതുപോലെയാ. അമ്മയൊന്നു തൊട്ടുനോയ്ക്കേ. മിനുമിനാന്നല്ലേ ഇരിക്കുന്നേ!"

     "മിനുമിനാന്ന്‍! അത്ര മിനുമിനുക്കുകേം മറ്റും വേണ്ട. എനിക്കതൊട്ടു തൊടുകേം വേണ്ട." - അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തില്‍ ശോകവും പരിഭവവും സ്ഫുരിച്ചു.

     "ഇതെവിടുന്നു കിട്ടിയെടാ?നീയതിട്ടോണ്ടു നില്‍ക്കാതെ.വല്ലോരും വന്നു പിടിച്ചോണ്ടുപോയാല്‍..."

     "അതു പേടിക്കേണ്ട. അമ്മേയിട്ടേച്ച്, ദൈവം തമ്പുരാന്‍ വിളിച്ചാലും ഞാന്‍ പോകുകേല്ല."

     "പോകണ്ട. ഇതാരു തന്നെന്നു പറ."

     "ദൈവം തന്നതാ. ഈ വള്ളത്തേല്‍ വെച്ചിരുന്നു. ആ കെടക്കണ കടലാസ്സില്‍ പൊതിഞ്ഞു വെച്ചിരുന്നു. പിന്നെയെന്തിനാ പേടിക്കുന്നെ?"

     "വള്ളത്തേല്‍ ദൈവം കൊണ്ടുവച്ചിരുന്നോ! അതു ദൈവമല്ല. പിശാചാ. എന്‍റെ കുഞ്ഞിനിത് വേണ്ട."

     "പിശാചോ? അമ്മ കണ്ടോ? ഇന്നലെ അമ്മ പറഞ്ഞില്ലേ- ദൈവം തരുമെന്ന്."

     "ഞാന്‍ പറഞ്ഞതിങ്ങനെ തരുമെന്നല്ല. ദൈവം ഉടുപ്പും മുണ്ടും പൊതികെട്ടി ഓരോരുത്തര്‍ക്കു കൊടുക്കാന്‍ നടക്കുകാണോ?നീയത് ഊറി ആ കടലാസില്‍ പൊതിഞ്ഞ് ഇരുന്നേടത്തു വെച്ചേരെ."

     "അതെന്തിനാ അമ്മേ? വള്ളത്തേലെന്തിനാ വയ്ക്കുന്നെ? ഈ പെരയ്ക്കകത്തു വെച്ചേക്കാം. വഴീലിരുന്നു കിട്ടിയാലും അമ്മ സമ്മതിക്കുകേല്ല." - അവന്‍റെ മുഖം വാടി.

     അമ്മ പറഞ്ഞു : "ഞാന്‍ സമ്മതിക്കുകേല്ല. നിനക്കാ ഉടുപ്പു വല്യ കാര്യമായിരിക്കും. എനിക്കതിനേക്കാള്‍ വലുത് നീയാ. നെനക്കു കണ്ണാടീല്‍ നോക്കി വേണ്ടേ അതിന്‍റെ ഭംഗി കാണാന്‍? എനിക്കത് വേണ്ട. നിനക്കതു ചെരുകേല്ല. വള്ളത്തേല്‍ കേറിയ ഏതോ വഴിക്കാരന്‍ വെച്ചുമറന്നതാ. അവരു വന്ന് എടുത്തോണ്ട് പൊയ്ക്കോളും. ആ വള്ളമല്ലേടാ നിന്‍റെ ചോറ്? നിന്‍റെ ദൈവം അതാ. നിന്‍റെ വള്ളത്തേല്‍ വച്ച സാധനം നഷ്ടപ്പെട്ടെന്നാരെങ്കിലും പറഞ്ഞാല്‍ നിന്‍റെ ഊണു മുട്ടി." - അവരുടെ ശബ്ദം ഇടറി.

     കുട്ടപ്പന്‍റെ നോട്ടം തറയിലേക്കായി. അവന്‍ ഉടുപ്പും നിക്കറും ഊരി പൊതിഞ്ഞു വള്ളത്തില്‍ കൊണ്ടുവച്ചു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ വള്ളത്തില്‍ കേറി തുഴഞ്ഞു കടവിലേക്കു പോയി. അവന്‍റെ നോട്ടം ആ പൊതിക്കെട്ടിലായിരുന്നു. വള്ളത്തില്‍ കയറിയവരാരും അതില്‍ ശ്രദ്ധിച്ചില്ലതാനും.

     വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയപ്പോള്‍ അവന്‍ പറഞ്ഞു : "എനിക്കു വയ്യ ഈ പിശാചിന്‍റെ ഉടുപ്പും കൊണ്ടു നടക്കാന്‍. ഞാനതെടുത്ത് ആറ്റില്‍ കളയും."

     അമ്മ മിണ്ടിയില്ല. ഉടുക്കാന്‍ മുണ്ടില്ലാത്ത കുട്ടി ഉടമസ്ഥനില്ലാത്ത ഉടുപ്പും നിക്കറും കൊണ്ടങ്ങനെ നടക്കുക!

     അമ്മ തീരുമാനിച്ചുകഴിഞ്ഞു ഇനി അതിന് ഇളക്കമില്ല എന്നു മനസ്സിലാക്കിയ മകന്‍, പിന്നെ അക്കാര്യം മിണ്ടിയില്ല.

     അടുത്ത ദിവസം വള്ളക്കടവില്‍വെച്ചു കുട്ടപ്പന്‍റെ ഒരു കൂട്ടുകാരന്‍ ഈ പൊതി കണ്ടു.

     "എന്താ കുട്ടപ്പാ പൊതീല്? ഉച്ചയ്ക്കു തിന്നാന്‍ അമ്മ തന്നയച്ചതാണോ? കഞ്ഞി കുടിക്കാനും കടവീന്നു പോകാതിരിക്കാന്‍? ഇപ്പോള്‍ സമ്പാദ്യം കുറെ കാണുമല്ലോ ഇക്കണക്കില്‍ നിനക്ക്."

     "പോടാ കളിയാക്കാതെ. ആരാണ്ടു മറന്നുവെച്ച ഒരുടുപ്പാ അത്."

     "അമ്പടാ കള്ളം പറയുന്നോ?"

     "നേരാടാ."

     "എന്നിട്ടു നീയെടുത്തു വീട്ടില്‍ കൊണ്ടു പോകാത്തതെന്താ?"

     "എന്‍റെയല്ലാഞ്ഞിട്ട്. അതിന്‍റെ ഒടേക്കാരന്‍ വന്നു കൊണ്ടു പൊയ്ക്കോളും."

     "അയാള്‍ക്കറിയാവോ ഈ വള്ളത്തേല്‍ വെച്ചെന്ന്? നീയെടുത്തിട്ടോടാ."

     "എന്നിട്ടു വീട്ടിലേക്കു ചെന്നാല്‍ അമ്മയെന്നെ ചൂലെടുത്തു തല്ലും."

     "എന്നാലിങ്ങു തന്നേരെ. നെനക്കു വേണേല്‍ നാലണ തരാം."

     "ഞാനെങ്ങും തരുകേല്ല. അമ്മയറിഞ്ഞാല്‍ എന്നെ കൊല്ലും."

     "അമ്മയെങ്ങനെയറിയും? ഒടേക്കാരന്‍ വന്നു കൊണ്ടു പോയെന്നു പറഞ്ഞേക്കണം. നീയൊരു മണ്ടനാ."

     "മണ്ടനായിക്കോട്ടെ. അമ്മയോടു ഞാന്‍ നൊണ പറഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ ആരാ നേരു പറയാന്‍!"

     "ഓ! ഒരു നേരുകാരന്‍! നീയൊക്കെ വള്ളോം കൊണ്ടു കടവില്‍ വരാന്‍ തൊടങ്ങിയപ്പോള്‍ വള്ളക്കാരുടെ വായില്‍ മണ്ണായി.ഒരാണ്ടിനകം ഇവിടെ പാലം വരും പോലും."

     "ഇവിടെ പാലം പണി തുടങ്ങുമ്പം ഞാനൊരു വീടിക്കട തൊടങ്ങും." - എന്നു കുട്ടപ്പന്‍ പറഞ്ഞു.  - "ഒരുപാടു പണിക്കാരുണ്ടാകും. നല്ല പിരിവുണ്ടാകും."

     കൂട്ടുകാരന്‍ പറഞ്ഞു : "ഞാനും കൂടാം. ഞാനതൊന്നഴിച്ചു നോക്കട്ടെ."

     "വേണ്ട."

     "അതിലുടുപ്പും മറ്റുമല്ല കുട്ടപ്പാ. വല്ല പച്ചമുളകോ വെറ്റയോ ആയിരിക്കും. രണ്ടുമൂന്നു ദിവസമായില്ലേ? ഒക്കെ കരിഞ്ഞുകാണും. അഴിച്ചു നോക്കാവെടാ. അല്ലേല്‍ എടുത്തു വെള്ളത്തില്‍ കള."

     "വെള്ളത്തിലിട്ടാല്‍ നിനക്കെടുക്കാമല്ലോ, അല്ലേ? നല്ല ബുദ്ധി! നീ നിന്‍റെ പാടുനോക്ക്" - എന്നു പറഞ്ഞു കുട്ടപ്പന്‍ അക്കരയ്ക്കു വള്ളം വിട്ടു.

     കുറേനേരം ഒരു പ്രയോജനവുമില്ലാതെ അവിടവിടെ തുഴഞ്ഞുനടന്ന അവന്‍റെ വള്ളത്തില്‍ വന്നുകേറിയ ഒരുവന്‍ ആ പൊതി കണ്ടു; നോക്കി; ശ്രദ്ധിച്ചു.

     അയാള്‍ ചോദിച്ചു : "എന്താ ഈ കെട്ടില്?"

     "അതിലെന്താണെന്നു പറയുന്നോര്‍ക്കു കൊടുക്കാന്‍ രണ്ടു ദിവസമായി ഞാന്‍ അതുംകൊണ്ടു നടക്കുകാ."

     "ഇതുവരെ ആരും പറഞ്ഞില്ലേ?"

     "ആരും പറഞ്ഞില്ല. അതിന്‍റെ ഒടേക്കാരന്‍ വരുമ്പം പറയും."

     "നീ അഴിച്ചു നോക്കിയോ?"

     "ഞാന്‍ നോക്കി. എന്‍റെ വള്ളത്തേലൊരു സാധനം കണ്ടാലെന്താണെന്നു നോക്കണ്ടേ?"

     "ഉടമസ്ഥന്‍ വന്നില്ലെങ്കിലോ? അയാള്‍ക്കറിയാമോ ഇവിടെയിരിക്കുന്നെന്ന്‍?"

     "വന്നില്ലെങ്കില്‍ അത് വള്ളത്തേലിരിക്കും. രാത്രി വള്ളത്തേന്നു വല്ലോരും തട്ടിക്കൊണ്ടു പോകുവോന്നാ എന്‍റെ പേടി. വീട്ടിലെടുത്തുവയ്ക്കാന്‍ അമ്മ സമ്മതിക്കുകേല്ല. അതു പിശാചു കൊണ്ടുവെച്ചതാന്നാ അമ്മ പറയുന്നത്."

     "പിശാചോ! ഞാന്‍ പിശാചാണോ? എന്‍റെയാ ഇത്."

     "എന്നാല്‍ നിങ്ങളെടുത്തോ. അതിലെന്താണെന്നു പറഞ്ഞേച്ചെടുത്തോളൂ."

     "അതിലൊരുടുപ്പും നിക്കറും. അതു പോയെന്നു വിചാരിച്ചു ഞാന്‍ വേറെ തയ്പ്പിച്ചുകൊടുത്തു എന്‍റെ മകന്."

     "എന്നാലെടുത്തോളൂ."

     "നീ അഴിച്ചുനോക്കിയിട്ടു നിനക്കു വേണമെന്നു തോന്നിയില്ലേ?" - എന്നു യാത്രക്കാരന്‍ ചോദിച്ചു.

     "എനിക്കെന്തിനാ വല്ലോരടേം?" - അല്‍പ്പം കഴിഞ്ഞ് അവന്‍ തുടര്‍ന്നു : "അമ്മയെന്നെ കൊന്നുകളയും. ഞാന്‍ ചത്താല്‍ അമ്മയ്ക്കു പിന്നെയാരും ഇല്ല താനും."

     "എവിടെയാ നിന്‍റെ വീട്?"

     "കുറച്ചു കരോട്ടാ. ആറ്റരികിലാ. ഇവിടന്ന്‍ ഒറക്കെ കൂവിയാല്‍ വീട്ടില്‍ കേള്‍ക്കാം."

     "അച്ഛനും ചേട്ടനും ആരുമില്ലേ?"

     "എനിക്കമ്മ മാത്രേയുള്ളു. പിന്നെ ഈ വള്ളോം. അച്ഛന്‍ ആളുകളെ ഇറക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന വള്ളാ ഇത്."

     "വള്ളം കരോട്ടേക്കു വിട്. എനിക്കങ്ങോട്ടാണു പോകേണ്ടത്."

     കുട്ടപ്പന്‍ തുടര്‍ന്നു : "ഇപ്പം നൂറു വള്ളക്കാരാ കടത്തുകടവില്‍. എന്നാ കിട്ടാനാണെന്നേ. ഇനി ഇതും നില്‍ക്കും. ഇവിടെ പാലം വരുകാ. പാലം വന്നോട്ടെ. അപ്പോള്‍ ഞാനൊരു കച്ചോടം തുടങ്ങും. വീടിക്കട."

     "നിനക്കു വേണമെങ്കില്‍ ഞാനൊരു ജോലി തരാം."

     "എനിക്കു വരാനൊക്കത്തില്ലല്ലോ. ഞാന്‍ പോന്നാല്‍ എന്‍റെ അമ്മയ്ക്കാരാ ഒരു തുണ? ഞാന്‍ വരുകേല്ല."

     അവന്‍റെ വീടിന്‍റെ മുമ്പില്‍ വള്ളം എത്തിയപ്പോളവന്‍ പറഞ്ഞു : "ദേ, ഇതാ എന്‍റെ വീട്."

     "എന്നാലങ്ങോട്ടടുപ്പിച്ചേരെ."

     "നന്നായി. എനിക്ക് അമ്മേ ഒന്നു കാണുകേം ചെയ്യാം."

     വള്ളം കരയ്ക്കടുത്തപ്പോള്‍ യാത്രക്കാരന്‍ കടലാസുപൊതി എടുത്തുകൊണ്ടു കരയ്ക്കിറങ്ങി.

     "ഇന്നാ, ഇതൊന്നിട്ടു നോക്ക്, നിനക്കു പാകമാണോന്ന്‍."

     "എനിക്കു മേല."

     "നീയെടുത്തോ. നിനക്കു ഞാന്‍ തന്നിരിക്കുന്നു."

     "ഇവിടം വരെ നിങ്ങളെ കൊണ്ടുവന്നതിനോ? എന്നെ കളിയാക്കണ്ട. രണ്ടണ തന്നേക്കൂ. അതുമതി."

     "കളിയാക്കുകയല്ല. വള്ളക്കൂലിയുമല്ല. അതു വേറെ തരാം.  നിന്‍റെ നേരിനുള്ള സമ്മാനമാണിത്."

     ഈ സംഭാഷണം കേട്ടു പുറത്തുവന്ന അമ്മയോട് അവന്‍ ചോദിച്ചു : "അമ്മ കേട്ടോ, ഇതെനിക്കാണെന്ന്. പിശാചിന്‍റെ ഈ ഉടുപ്പിട്ടോണ്ടു നടന്നാല്‍ എന്നെ കൂട്ടുകാരു കളിയാക്കുവോ അമ്മേ?"

     അമ്മ പറഞ്ഞു : "ഇപ്പോളതു ദൈവത്തിന്‍റെയാ മക്കളേ, മേടിച്ചോളൂ."

(നാഷണല്‍ ബുക്ക് സ്റ്റാള്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച, കാരൂര്‍ നീലകണ്‌ഠപ്പിള്ള രചിച്ച കഥകളുടെ സമാഹാരമായ 'തെരഞ്ഞെടുത്ത കഥകള്‍ - ഭാഗം 1'-ല്‍ നിന്നുമാണ് ഈ കഥ എടുത്തിരിക്കുന്നത്.)                                                           

image Ⓒ Arthur Egeli (Painting: A Boy and His Sailboat)

അന്നത്തെ കൂലി

-കാരൂര്‍ നീലകണ്ഠപ്പിള്ള

  
  അവന്‍ മാടത്തിലേക്ക് ചെന്ന് കേറി-പടുകാലം പിടിച്ച തള്ള,പേറടുത്ത കെട്ടിയവള്‍,വയറു കത്തി തളര്‍ന്ന കിടാങ്ങള്‍...ഇവരുടെ ഇടയിലേക്ക്...

  തറ വെളുത്തപ്പോള്‍ തുടങ്ങി അന്തിമയങ്ങുന്നതുവരെ അവന്‍ കിളച്ചു.ആദിത്യന്‍ അവനെ മുത്തുമണികളണിയിച്ചു സല്ക്കരിച്ചതും അലസനായ പവനന്‍ അവയെ അപഹരിച്ചതും അവനറിഞ്ഞില്ല.അങ്ങ് പടിഞ്ഞാറ് മാനത്ത് ചെങ്കൊടി ഉയര്‍ന്നതും രാത്രി അതു മാറ്റിക്കളഞ്ഞതും ആ വേലക്കാരന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. "കൂലി നാളെ..." എന്ന് തന്‍റെ തമ്പുരാന്‍ പറയുന്നതും കേട്ട് നാളത്തേക്കുള്ള വേല വിവരം തമ്പുരാനോട്‌ ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കിക്കൊണ്ട് അവന്‍ നടന്നു.ഇരുട്ട് അവനെ വിഴുങ്ങി.ഒരു പീടികയുടെ മുമ്പില്‍ അവന്‍റെ ശബ്ദം കേട്ടു;അതുകഴിഞ്ഞ് ഒരു പുലമാടത്തിന്‍റെ മുറ്റത്തും.അവിടന്ന് അവന്‍ മാടത്തില്‍ ചെന്നു.

"അമ്മന്‍റെ കയ്യിലൊന്നുവില്ല"-എന്ന തേവയുടെ പരാതിയും  

"ഇതെന്നാ ഇങ്ങനെ?"-എന്ന പുലയിയുടെ അന്വേഷണവും ഒന്നിച്ചു അവന്‍റെ നേരെ ചാടി.

"ഇന്ന് കൂലി കിട്ടിയില്ലേ?"-പുലയി ആവര്‍ത്തിച്ചു.

"വെള്ളിയാഴ്ചേം ആയിക്കൊണ്ട്‌ അറേന്നു നെല്ലെടുത്ത് കൊടുക്കുവോടീ വല്ലോരും?"

"ഒരു പിടി താവല്.അതു പടിക്കെ ചോദിക്കാര്‍ന്നല്ലോ,അമ്മിക്ക് വല്ലോം വെച്ച് കൊടുക്കണ്ടേ?"

"ആ കൊച്ചമ്പിരാന്‍ പറഞ്ഞെടീ,അരിപ്പെട്ടി പൂട്ടി താക്കോല് തമ്പിരാട്ടി എങ്ങാണ്ട് വെച്ചിരിക്കുവാന്ന്."

"ആ കടേന്നെങ്ങാനും നാഴിയരി കടം മേടിച്ചോണ്ട് പോന്നില്ലല്ലോ."

"ഒന്നാന്തിയാ പോലും ഇന്ന്.ഒന്നാന്തിയായിട്ടു കടം കൊടുക്കതില്ല പോലും."

"അമ്മീ...കുഞ്ചി!"-ഒരു കൊച്ചു പറഞ്ഞു.

"ഒന്നാന്തിയായകൊണ്ട് കടം കൊടുക്കത്തില്ല.വെള്ളിയാഴ്ചയായ കൊണ്ട് കൂലി കൊടുക്കത്തില്ല,ഒന്നാന്തീം വെള്ളിയാഴ്ചേം ആയിട്ട് പെലമാടത്തി തീ പൂട്ടുകേം വേണ്ട.ഇതെന്തിര് മൊറ!"-എന്ന് പറഞ്ഞു മാല

"നമ്പട തലേലെഴുത്താടീ!"-ആ മാടത്തിലെ തലവന്‍ പറഞ്ഞു.

"അന്തിയോളം പണിയിച്ചിട്ടു കൂലി കൊടുക്കാതെ പറഞ്ഞയക്കുന്നോര്‍ക്കറിയാവോ പാവങ്ങടെ വെഷമം"-മാല പൊറുപൊറുത്തു .

"എനിക്കൊന്നുമ്മേണ്ടാടീ "-കിഴവി പറഞ്ഞു.

"വെള്ളിയാഴ്ചേം ആയിട്ട് നെല്ലും ചക്രോം കൊടുത്താ പടിക്കലേക്കു നശിപ്പാടീ"-കേരുളന്‍കര്‍ത്താവിന്‍റെ അടിയാന്‍ സഗൌരവം പറഞ്ഞു.

"ഒരു മാടത്തിലൊള്ളോരൊക്കെ പട്ടിണികെടന്നാ നശിപ്പൊന്നും വരികേലപോലും" -വിശന്നിട്ടു ലഹളകൂട്ടുന്ന കിടാങ്ങടെ തള്ള പറഞ്ഞു.

കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞ് അവള്‍ പുലയനോട് പറഞ്ഞു:"അമ്മിക്കെന്നാ കൊടുക്കുവെന്നു പറ .അങ്ങേ മാടത്തിച്ചെന്നാ വല്ലോം കാണുവാവോ !"

കൊച്ചാത്തന്‍:"ഒവ്‌വേ,ഞാനിങ്ങു പോന്നപ്പം ചോതീടെ മാടത്തി ചോതിക്കാണ്ടാ?അവന്‍ നടുവെട്ടലായിട്ടിന്നു വേലയ്ക്കു പോയില്ല"

"എനക്കൊന്നും മേന്ടെന്നു പറഞ്ഞില്ലേടി?നീ വല്ല കപ്പയോ മറ്റോ ഒണ്ടേ തെകത്തി കിടാങ്ങക്ക് കൊട്"-മുതുക്കി പറഞ്ഞു.

"കപ്പയെവിടിരിക്കിണ്?"-മാലയുടെ ഈ വാക്ക് ഉറങ്ങാനുള്ള സൂചനയായി മനസ്സിലാക്കിയ കുട്ടികള്‍ അവിടെയൊരു സ്വൈര്യക്കേടുണ്ടാക്കി-ഒന്നിന്‍റെ പായ്ക്കഷ്ണം മറ്റൊരു കൊച്ചെടുത്തു.മൈലന്‍ കിടക്കാറുള്ള അരികില്‍ കണ്ണന് കിടന്നേ കഴിയൂ.അങ്ങനെ വാശിയും വഴക്കും കരച്ചിലും; ഇതിനെയെല്ലാം താങ്ങി നിറുത്തിക്കൊണ്ടു അനുസരണക്കേടും ." കുറെക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മാല തണ്ടിന് കേടുവരാതെ നാലഞ്ചു കപ്പക്കിഴങ്ങ്‌ മാന്തിയെടുത്തു.

കണ്ണനും തേവയും കൂടി കപ്പയരിഞ്ഞുതുടങ്ങി.

കൊച്ചാത്തന്‍ :"എന്‍റെ ദൈവേ! ഇതെന്നാടീ ഈ ചെയ്തെ?നെനക്കന്നത്തേടം കഴിയണന്നേ ഒള്ളോ."

മാല:"നിങ്ങക്ക്‌ അന്നത്തേടം കഴിയണ്ടെന്നും."

കണ്ണന്‍:(തേവയോട്)"ഇത് മുഴുവന്‍ ഞാന്‍ വേണേല്‍ തിന്നാം."

തേവ:"ഒറങ്ങുന്നോര്‍ക്ക് കൊടുക്കേണ്ട "

മൈലന്‍ കിടന്നകിടപ്പില്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു : "എന്നാല് നീ കെടന്നൊറങ്ങിക്കോ."

അരിഞ്ഞ കപ്പ അടുപ്പത്തായി .

"പൂ -ഹേയ് "-എന്നൊരു വിളി അതിരിന് വെളിയില്‍ കേട്ടു.പുറകെ  
"കടമ്പയെവിടെയാ?" എന്നൊരു ചോദ്യവും. "വടക്കോട്ടു നീങ്ങി-ആ കോട്ടമാവിന്‍റെയടുത്ത് " എന്ന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞുകൊണ്ട് ആ വലിയ പുരയിടത്തില്‍ക്കൂടി കടമ്പയ്ക്കലേക്ക് ചെന്നു വിരുന്നുകാരുമായി കൊച്ചാത്തന്‍ തിരിച്ചു വന്നു.

"അഴകിയോ?" എന്ന ചോദ്യം കൊണ്ട് മാല അവരെ സ്വീകരിച്ചു.

"അമ്മയെന്തിയെ?" എന്ന് ചോദിച്ചു കൊണ്ട് അഴകി മാടത്തിലേയ്ക്ക് കുനിഞ്ഞു കയറി.

അതിഥികളെ കാണാന്‍ കിടാങ്ങള്‍ പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു.തിന്നാന്‍ വല്ലതുമുണ്ടോ എന്ന് അവര്‍ കൊതിയോടെ കണ്ണോടിച്ചു.

മകളെ കാണാന്‍ കിഴവി എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.

നാത്തൂന്‍റെ മകനെ മാല പുണര്‍ന്നു.

"അമ്മയുടെ ദെണ്ണം പൊറുത്തില്ലേ?" എന്ന് ചോദിക്കുന്നത്തിനിടയില്‍ അഴകി ആങ്ങളയുടെ മക്കളെ തഴുകി.

വിരുന്നുകാരു കൊണ്ടുവന്ന ഒരു പഴുത്ത കപ്ലങ്ങാ ഒരു കലശലിന്‍റെ ഇടയ്ക്ക്‌ ആ കൊച്ചുങ്ങള്‍ പങ്കുവെച്ച് തിന്നു.എന്നിട്ട് അവര്‍ , അതുകൊണ്ടു വന്ന കുഴിയനെ വര്‍ത്തമാനം കൊണ്ട് രസിപ്പിച്ചു.

അളിയനും അളിയനും ആണുങ്ങള്‍ക്ക് ചേരുന്ന വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍ പറയാനാരംഭിച്ചു.

മാല ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു ആലോചിക്കാനും തുടങ്ങി -'വിരുന്നുകാര്‍ക്ക് വയറിനു വല്ലോം കൊടുക്കണ്ടേ?' "അഴകിയെപ്പോളാടീ പോന്നെ മാടത്തീന്നു?"-തള്ള ചോദിച്ചു.

"ഉച്ചയ്ക്ക് മിന്നം പോന്നതാ.ഈ കുഴിയന്‍ നടക്കുകേല.പിന്നെ എടുത്തും നടത്തീം ഇരുന്നും ഇങ്ങെത്തി."

കിഴവി :"കൊയ്ത്തു തുടങ്ങിയില്ലേ അവിടെയൊക്കെ?"

അഴകി:"തിങ്കളാഴ്ച തൊടങ്ങും.കൊയ്ത്തു തൊടങ്ങിയാപ്പിന്നെ പോരാനൊക്കത്തില്ല.അതാ ഇന്ന് പോന്നെ.കാലത്തെ പോണം. ഇവിടെ പടിക്കലേക്ക് കൊയ്യാറായില്ലേ ?"

കിഴവി:"ഇവിടെ കൊയ്യാനാരാ?മാലയ്ക്കു പോയതാ മാസവെന്നു പറഞ്ഞോണ്ടിരുന്നു.ഇന്ന് ഒന്നാന്തിയായില്ലേ?അവളു വേലയ്ക്കു പോകാതെയായിട്ടിന്നു നാലഞ്ചായി."

അഴകി:"അമ്മിക്കാണേത്തെണ്‍ണോം."

കിഴവി:"എല്ലാം കൂടെയൊത്തു.എന്നാ ചെയ്യും?"

തേവ ചെന്ന് മാലയോട് പറഞ്ഞു:"രണ്ടുമൂട കപ്പകൂടെ പറിക്കമ്മീ"

അതിനു മറുപടിയുണ്ടാകാഞ്ഞ് അവളതു തന്നെ വീണ്ടും പറഞ്ഞു:"ഈ കിടാത്തിയെന്നാപ്പിന്നെ!" എന്ന മാലയുടെ ശാസന കേട്ട് അവളടങ്ങി .

"കാലത്തും നേരത്തും മഴ പെയ്യാഞ്ഞാപ്പിന്നെ നെല്ലെങ്ങനെയൊണ്ടാകുമെന്ന് പറ" എന്ന് അതിഥിയും "അതല്ലേ പറഞ്ഞെ,പടിക്കലാണേല് ഈ പൂവില് രണ്ടായിരപ്പറ നെല്ല് കാണേണ്ടതാ.ഈ വെഴം കുത്തിമറിഞ്ഞാ വിത്തും കൂലീം കിട്ടിയേലായി.തമ്പിരാന്‍മാര്‍ക്കൊണ്ടായാലല്ലാതെ, വേലയെടുത്തിട്ടായാലും അടിയാര്‍ക്ക് വല്ലോം കിട്ടുവോന്ന്?" എന്ന് വീട്ടുകാരനും.  
"പെലേര്‍ക്ക് ചെരിക്ക് കൂലി കൊടുക്കാഞ്ഞാ നേരത്തും കാലത്തും മഴ പെയ്യാത്തെ" എന്ന് അഴകിയും പറഞ്ഞു.

പുലയനെ അടുത്ത് വിളിച്ചു മാല മന്ത്രിച്ചു:"അവരുച്ചയ്ക്കുമിന്നം പോന്നതാന്നു പറയണ കേട്ടില്ലേ?അവര്‍ക്കെന്നാ കൊടുക്കുന്നെ ?"

"ഇവിടെ കപ്പയരിയണ കണ്ടിട്ട് ?"

"കപ്പ തന്നെ കൊടുക്കാനോ?ഈ വഴിയൊക്കെ നടന്നു വന്നിട്ട് ഇത്ര കഞ്ഞിവെള്ളം കുടിക്കാണ്ടവരെങ്ങനെ കെടക്കും?"

"അല്ലാണ്ടിപ്പപ്പിന്നെ എന്നായെടുക്കാനാന്നു പറ."

"വല്ലടോം ഒന്നു പോയേച്ചു വന്നെ!"

"എവിടെപ്പോകാനാടീ ?"

"ചേട്ടത്തി എന്നാ ഒന്നും മിണ്ടാത്തെ?"-അഴകി ചോദിച്ചു .

"മിണ്ടാമ്മരുന്നു" എന്ന് അഴകിയോടു പറഞ്ഞിട്ട് കൊച്ചാത്തനോട് പറഞ്ഞു:"അങ്ങേ മാടത്തിലെങ്ങാനും ചെന്ന് നാഴിയരി കിട്ടുവോന്ന് നോക്കാനേ."

"ചോതിയേടെ മാടത്തിപ്പോയേച്ചല്ലേ വന്നെ? ഇനി പാറക്കൂട്ടത്തില്ലൊന്നു പോയി നോക്കാം.പെലമാടത്തിലെവിടുന്നു കാണാനാടീ?"

"കാണും.ചെന്നേച്ചു വരിന്‍"

"അളിയാ,പാടത്ത് ഒന്നു നോക്കിയേച്ചിപ്പം വന്നേക്കാം.ഇരി"എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് കൊച്ചാത്തന്‍ പോയി,അങ്ങേ കുന്നിലെ മാടത്തിലേയ്ക്ക്‌.വേഗം തിരിച്ചു വരികയും ചെയ്തു,പോയതുപോലെ തന്നെ.

ആ പുലയനും പുലയിയും ഇരുട്ടത്ത്‌ നിന്നാലോചിച്ചു.ഒടുവില്‍ പുരുഷന്‍ കൈയ്യൊഴിഞ്ഞു :"ഒക്കാത്ത കാര്യത്തിനു എന്നായെടുക്കാനാ?"

"എന്‍റെ ദൈവം തമ്പുരാനെ!അവരുടെ കൂട്ടത്തിലൊരു കൊച്ചുവൊണ്ടല്ലോ .ദൈവത്തിനു നെരക്കണ്ടേ ?"

കുറച്ചു നേരം രണ്ടു പേരും ഒന്നും മിണ്ടാത്തെ നിന്നു.കൊച്ചാത്തന്‍ വിരുന്നുകാരനുമായി വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.

മാലയുടെ തല പുകഞ്ഞു.അവള്‍ നോക്കുന്ന വഴിക്കെല്ലാം ഒടുങ്ങാത്ത ഇരുട്ട്.

ആ കുന്നിന് താഴെയുള്ള പാടത്തിന്‍റെ അരികിലിരുന്നു തവളക്കൂട്ടം അവളെ 'വാ!വാ!' എന്നു വിളിച്ചു.  
"എന്തിരുട്ടാ...എന്നാപ്പിന്നെ.കുറ്റാണോ വല്ലോം നട്ടാലൊടേനൊന്നും കിട്ടാത്തെ!ഈ ഇരുട്ടത്ത്‌ ആര് കാണാനാ?" അഴകിയുടെ പുലയന്‍ പറഞ്ഞു.

"നിങ്ങടങ്ങു കള്ളന്മാരുണ്ടോ?"കൊച്ചാത്തന്‍ ചോദിച്ചു.

"ഒണ്ടോന്ന് ! പണ്ടെങ്ങും കേട്ടിട്ടില്ല കട്ടുകൊയ്തെന്ന്.ഇപ്പളതു നടപ്പായി" എന്നു പറഞ്ഞു അവന്‍റെ അളിയന്‍. "എങ്ങനെ കട്ടുകൊയ്യാതിരിക്കുവെന്നു പറ.പക മുപ്പതും വേല ചെയ്താ ഒരു കൂലിയാന്‍ നെല്ലേയൊള്ളു അടിയാര്‍ക്കു കൂലി. വേലയെടുക്കുന്നോര്‍ക്കു കൊടുത്തില്ലേ കള്ളന്മാരു കൊണ്ടുപോം." അഴകി പറഞ്ഞു.

മാല മൌനമായി ഇരുട്ടത്ത്‌ നിന്നു.

തിങ്കളാഴ്ച ആ പാടത്ത് കൊയ്യാന്‍ കാച്ചിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്ന അരിവാള്‍ അവള്‍ കയ്യിലെടുത്തു.അവളുടെ കൈ വിറച്ചതവള്‍ വകവെച്ചില്ല. ആ പാടത്തിന്‍റെ ചൊവ്വിനു നോക്കിയാ അവളുടെ കണ്ണിരുണ്ടു.'എന്‍റെ ദൈവംതമ്പുരാനേ!' എന്നു പൊറുപൊറുത്തുകൊണ്ടു മാല കാല്‍വച്ചു . ആ പെണ്ണാളിന്‍റെ കാലിടറി.

'ഒടേതമ്പുരാന്‍ പൊറുക്കും' എന്നു മുരണ്ടുകൊണ്ട് അവള്‍ നടന്നു.അവള്‍ പാടത്തിന്‍റെ കരയിലായി.എന്തോ പറഞ്ഞുകൊണ്ടു തോട്ടിലെ വെള്ളം പാഞ്ഞു പോയി. തങ്ങളുടെ കാവിലുള്ള ആ വിശാലമായ വയലിന്‍റെ അരികിലേയ്ക്ക്‌ ആ പൂര്‍ണഗര്‍ഭിണി ഇറങ്ങി.'അരുത്‌' എന്നാരോ പറഞ്ഞെന്നവള്‍ക്ക് തോന്നി.ചുറ്റും നോക്കി.അവള്‍ കണ്ടു,വയലിന് ചുറ്റും കരിങ്കുപ്പായം ധരിച്ചു കാവല്‍ നില്‍ക്കുന്ന രാക്ഷസന്മാരെ-നിശ്ചലം നിലകൊള്ളുന്ന വന്‍വൃക്ഷങ്ങളെ.അവളൊന്നു നോക്കി നിന്നുപോയി.

വരമ്പിന്‍റെ വക്കിലിരുന്നു തവളകള്‍ 'പോ,പോ' എന്നു അവളെ ശാസിച്ചു.മരക്കൊമ്പിലിരുന്ന ഒരുപക്ഷി ചിറകിട്ടടിച്ച്‌ അവളെ പേടിപ്പിച്ചു.അവള്‍ കരയ്ക്ക്‌ കയറി ;വന്ന വഴി തിരിച്ചു;മാടത്തിലേക്കുള്ള ദൂരം അളക്കുന്ന മട്ടില്‍ നടന്നു;ആ വിശപ്പിന്‍റെ കുടില്‍ നോക്കി.'സാരമില്ല' എന്നു നക്ഷത്രങ്ങള്‍ കണ്ണടച്ചുകാണിച്ചു.അവള്‍ തിരിച്ചു നടന്നു;അതിവേഗം വയലിലെത്തി.

കേരുളന്‍ കര്‍ത്താവിന്‍റെ കണ്ടത്തിനരികില്‍നിന്ന് ആ പുലയി കുറെ കതിരുകള്‍ കൊയ്തെടുത്തു.ആ പാടത്തെ പണിക്കാരില്‍ മൂപ്പനായ കൊച്ചാത്തന്‍റെ പുലയി ഒരു ചെറിയ കറ്റയ്ക്കു മാത്രം കൊയ്തെടുത്തു.തിങ്കളാഴ്ചയ്ക്കു മുന്‍പ്‌ അവള്‍ പ്രസവിച്ചുപോയാല്‍ ഇത്തവണത്തെ അവസാനത്തേതായ കൊയ്ത്ത്‌! മരക്കൊമ്പിലിരുന്നു മൂങ്ങാ മൂളി.കുറുക്കന്‍ ഇക്കാര്യം വിളിച്ചു കൂവി.

പ്രഭുവായ കര്‍ത്താവിന്‍റെ ഗൃഹത്തിലെ പട്ടിയും മൃഷ്ട്ടാന്നഭോജനം കഴിച്ചു വീര്‍പ്പുമുട്ടി വിഷമിക്കുമ്പോള്‍ മാല കതിരുകളും കൊണ്ടു മാടത്തിലെത്തി.അത് ചവിട്ടി.പാറ്റി.അളന്നു."ഇന്നത്തെ കൂലി പടിക്കേന്നിത്രേം കിട്ടാനുമുണ്ട് " എന്നു അവള്‍ തന്നത്താന്‍ പറഞ്ഞു.

ആ പച്ചനെല്ല് ആവികൊള്ളിച്ചു. വറത്തുകുത്തി; കഞ്ഞിവെച്ചു. ഇതെല്ലാം അതിവേഗം കഴിഞ്ഞു.

എല്ലാവരും വട്ടത്തിലിരുന്നു.കപ്പപ്പുഴുക്കും കൂട്ടി ആ പുലയര്‍ നേര്‍ത്ത കഞ്ഞി കുടിച്ചു,കൊച്ചാത്തനൊഴികെ. കുറച്ചുകഴിഞ്ഞ് കൊച്ചാത്തന്‍ മാലയോട് പറഞ്ഞു:"എന്‍റെടീ നീ ചെയ്ത പെഴ തമ്പിരാന്‍ പൊറുക്കത്തില്ല"

"ദൈവം പൊറുക്കും" എന്നവളും.

"തമ്പുരാനും പൊറുക്കണ്ടേ?തമ്പുരാന്‍റെയല്ലേടീ മൊതല്?"

"വെളുക്കുമ്പം പടിക്കച്ചെന്ന്,പൊറുക്കണേന്ന് പറയണം."

"എങ്ങനെ പറയാനാടീ? പെലേര് സത്യവിരോതം ചെയ്യാവോടീ?ഇന്നു വെള്ളിയാഴ്ച്ച ആയിട്ട് കതിര് തൊടാവോന്ന്"

"എന്നാപ്പടിക്കെ അറിയെണ്ട."

"എനിക്കൊന്നും അറിയാമ്മേല." എന്നു കൊച്ചാത്തന്‍ ഉപസംഹരിച്ചു.

ആ വേലക്കാര്‍ സര്‍വംസഹയുടെ മാര്‍ത്തട്ടിലങ്ങു മയങ്ങി.

മാല പലതവണ എഴുന്നേല്‍ക്കുകയും നടക്കുകയും ചെയ്തു.

മെലിഞ്ഞ ചന്ദ്രന്‍ ആ വൃത്തിഹീനരെ തിരക്കിവന്ന് ദുര്‍ബല കരങ്ങളാല്‍ തലോടി.

കൊച്ചാത്തന്‍ ഉറക്കത്തില്‍ പേയും പിച്ചും പറഞ്ഞു.പുലര്‍കാലേ മാല പെറ്റു.കിഴക്കെക്കുന്നിന്‍റെ അപ്പുറത്തുനിന്ന് സൂര്യന്‍ എത്തിനോക്കി,ആ പുലയരുടെ ആഹ്ലാദം കാണാന്‍.

കൊച്ചാത്തനു കുറെ തിരക്കുണ്ട്.പുലയിയുടെ പേറ്റിനുവേണ്ടതൊക്കെ ഇനിയാണന്വേഷിക്കേണ്ടത്.ഏതായാലും കട്ടുകൊയ്തകാര്യം കര്‍ത്താവറിഞ്ഞു, കൊച്ചാത്തന്‍ അറിയിക്കാതെ തന്നെ.

നിഴല്‍ കിഴക്കോട്ടു തിരിഞ്ഞപ്പോഴേക്ക് കൊച്ചാത്തന്‍ ബന്തവസ്സിലായി.പച്ചക്കച്ചിയുമെടുപ്പിച്ചുകൊണ്ടു അവനെ കച്ചേരിയിലേയ്ക്ക്‌ കൊണ്ട് പോയി. മാല കിടന്ന കിടപ്പില്‍ എന്തോ വിളിച്ചു പറഞ്ഞതാരും ഗൌനിച്ചില്ല.തമ്പുരാന്‍ അടിയാനോടോന്നും ചോദിച്ചില്ല.അവന്‍റെ കരച്ചില്‍ അദ്ദേഹം കേട്ടുമില്ല.

കോടതി മുന്‍പാകെ കൊച്ചാത്തന്‍ കളവു പറഞ്ഞു,താന്‍ കുറ്റം ചെയ്തെന്ന്.

ന്യായാധിപന്‍ അവനു ഒരുമാസത്തെ തടവുശിക്ഷ നല്‍കി,വിളവു മോഷ്ടിച്ചതിന്.