ഒറ്റയ്ക്ക്

 

 

 

 

 

 

 

 

- സുഗതകുമാരി

 

ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കാന്‍

     പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞു ഞാന്‍

കുറ്റിരുട്ടില്‍, കൊടു-

     ങ്കാട്ടി,ലെന്‍റെതാകു-

മൊറ്റമരത്തിന്‍

     ചുവട്ടില്‍, പുറകിലൂ-

ടെത്തുന്ന പാമ്പിനെ,-

     ക്കാട്ടാളനെ,ബ്ഭയം

ചെറ്റുമില്ലാതെ,-

     യുറക്കെക്കരയാതെ-

യൊറ്റയ്ക്കിരിക്കാന്‍

     പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞു ഞാന്‍,

ശക്തമാം നിന്‍വലം-

     കയ്യില്‍ പിടിക്കാതെ,

ദുര്‍ഘടമീ വഴി-

     ത്താരയിലൂടവേ,

ലക്ഷ്യമില്ലാതെ,

     കുനിഞ്ഞ ശിരസ്സുമായ്‌,

ഒറ്റയ്ക്കു പോകാന്‍

     പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞു ഞാന്‍.

 

ഒറ്റയ്ക്കു പാടാന്‍

     പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞു ഞാന്‍

ഒപ്പം ചിരിച്ചുകൊ-

     ണ്ടേറ്റു പാടാന്‍ കൂട്ടി-

നാരുമില്ലാതെ-

     യാര്‍ക്കും വേണ്ടിയല്ലാതെ-

യേതോ ബധിരത

     തന്‍ മുന്നിലേകമാം

ശബ്ദമായ് നിന്നു,

     വിറയ്ക്കാത്ത കണ്ഠമാര്‍-

ന്നൊറ്റയ്ക്കു പാടാന്‍

     പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞു ഞാന്‍.

 

ഒറ്റയ്ക്കുറങ്ങാന്‍

     പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞു ഞാന്‍,

സ്വപ്നങ്ങളില്ലാതെ,

     കണ്ണുനീരില്ലാതെ-

യര്‍ദ്ധരാത്രിക്കു

     നടുങ്ങിയുണര്‍ന്നു നിന്‍

ഹസ്തമുപധാന-

     മാക്കാതെ, തോഴനാ-

മൊറ്റയുറക്ക

     ഗുളികതന്‍ ചുംബന

മുദ്രയെന്‍ ചുട്ട

     നെറുകയിലേറ്റു കൊ-

ണ്ടൊറ്റയ്ക്കുറങ്ങാന്‍

     പഠിച്ചുകഴിഞ്ഞു ഞാന്‍.

 

ഒറ്റയ്ക്കു വീണു

     മരിക്കാന്‍ പഠിച്ചു ഞാന്‍

ചുറ്റിലും രോദന-

     മില്ലാതെ, നിന്‍ മടി-

ത്തട്ടിലല്ലാതെ,

     നിന്‍ പൊന്നുകയ്യാലെയൊ-

രിറ്റുജലം നുകരാതെ,

     നിന്‍ കണ്ണിലെന്‍

ദൃഷ്ടി ചേര്‍ക്കാതെ,

     ഹാ, യാത്ര ചോദിക്കാതെ,

ഒറ്റയ്ക്കു വീണു

     മരിക്കാന്‍ പഠിച്ചു ഞാന്‍.

 

(നാഷണല്‍ ബുക്ക് ട്രസ്റ്റ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച 'ദിശകള്‍: മലയാളകവിത 1947-2007' എന്ന കവിതാ സമാഹാരത്തില്‍ നിന്നുമെടുത്താണ് ഈ കവിത ഇവിടെ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നത്.)

ഇന്നു മരണദിനം

 

- സുഗതകുമാരി

ഇന്നു മരണദിനം, കുളിപ്പിച്ചു ഞാന്‍

കണ്ണെഴുതിച്ചു പട്ടാടയണിയിച്ചു

പൊന്നുപോല്‍ കൊണ്ടുനടക്കും ശരീരത്തെ-

യെങ്ങോ വലിച്ചെറിയേണ്ട ശുഭദിനം.

പൊള്ളുമോ? ശങ്കിക്കയാണ്, ഹാ നിന്നുള്ളില്‍

വല്ലാതെ കത്തിയെരിഞ്ഞ ചൂടെക്കാളു-

മില്ല ചൂടിന്നീ വിറകിന്, പേടിയു-

ണ്ടല്ലേ? കുഴികുത്തി മൂടിയാലോ?

എന്മനസ്സും  കളയേണമിതോടൊപ്പ-

മിന്നോളമായിരം ബന്ധങ്ങളാല്‍, സ്നേഹ-

മോഹങ്ങളാല്‍, തളയ്ക്കപ്പെട്ടുഴന്നൊരീ-

യാകുലമാകും മനസ്സുകൂടി!

ഉള്ളിലെച്ചാപിള്ള തള്ളയോടൊപ്പമാ-

ണൊന്നിച്ചു മണ്ണിലുറങ്ങിടേണ്ടൂ.

ഈ മഴ ചാറും പുലരിതന്‍ സൌഭഗം!

ഈ നിഴല്‍ക്കാറ്റിന്‍ തരളഭാവം!

ഇന്നീ മരണദിനത്തില്‍ ഞാന്‍ പാടുന്ന-

തിന്നോളമുള്ളതാം രാഗമല്ല,

നോവിന്‍റെ പാട്ടല്ല, പൂവിന്‍റെ പാട്ടല്ല,

രാവിന്‍ കിളിപ്പാട്ടിന്നീണമല്ല.

കയ്പുനിറഞ്ഞ പഴയ ചിരിയുടെ 

വെച്ചുപാട്ടാണ്, കേള്‍ക്കാത്തതാണ്

ആയിരം കണ്ണീര്‍പ്പുഴയിലൂടെക്കാറ്റു

താളം പിടിച്ചു വരുന്നതാണ്.

ആരോ പറഞ്ഞു, 'വെറുതെ കരയൊല്ല

വേഗം മിഴിനീര്‍ സ്വയം തുടയ്ക്ക'

ഏതു കയ്യെത്തുവാന്‍? എന്‍റെ കയ്യല്ലാതെ-

യേതെന്‍റെ കണ്ണീര്‍ തുടച്ചുമാറ്റാന്‍!

പാഴിരുട്ടത്തു ഭയം വായ്‌ തുറക്കുന്ന

രാവിലുപധാനമാക്കിവെയ്ക്കാന്‍!

ഏതു കയ്യു,ണ്ടെന്‍റെ കൈമാത്രം; ആകയാല്‍

പോക, കൈക്കോട്ടായിടട്ടെ കൈകള്‍.

ഏറെ ഹാ! ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ട ഭൂമിതന്‍

മാറിലൊരാഴക്കുഴിയൊരുക്കി

ഇത്തിരി വിത്തുകള്‍ സംഗീതവും പ്രേമ-

മുഗ്ദ്ധതയും കാക്കുമെന്‍ മനസ്സും

എന്‍റെ മെയ്യോടൊപ്പമാഴത്തിലാഴത്തി-

ലന്‍പോടടക്കി മണ്ണിട്ടു മൂടാം.

കല്ലൊന്നുപോലുമടയാളമായ് വേണ്ട,

പുല്ലും പടലും വളര്‍ന്നുകൊള്ളും.

പുല്ലുകള്‍ പൂക്കും വെളുത്തമുത്തെന്നപോല്‍

തെല്ലു ചുവന്ന നീള്‍ത്തൂവല്‍ പോലെ!

മങ്ങിയ ചാരച്ചിറകു വിറപ്പിച്ചു

കുഞ്ഞുശലഭങ്ങള്‍ വന്നുകൊള്ളും!

ഇന്നു മരണദിനം; കുഴികുത്തുവാ-

നെന്നുടെ കൈതന്നെ വേണമല്ലോ.

(1993ല്‍ രചിച്ച ഈ കവിത, D C ബുക്ക്സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച 'സുഗതകുമാരിയുടെ കവിതകള്‍ സമ്പൂര്‍ണം' എന്ന കൃതിയില്‍നിന്നുമെടുത്താണ് ഇവിടെ ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നത്) 

നന്ദി

- സുഗതകുമാരി

എന്‍റെ വഴിയിലെ വെയിലിനും നന്ദി,

എന്‍റെ ചുമലിലെ ചുമടിനും നന്ദി.

എന്‍റെ വഴിയിലെ തണലിനും,മര-

ക്കൊമ്പിലെ കൊച്ചുകുയിലിനും നന്ദി.

വഴിയിലെ കൂര്‍ത്ത നോവിനും നന്ദി,

മിഴി ചുവപ്പിച്ച സൂര്യനും നന്ദി.

നീളുമീ വഴിച്ചുമടുതാങ്ങിതന്‍

തോളിനും വഴിക്കിണറിനും നന്ദി.

നീട്ടിയോരു കൈക്കുമ്പിളില്‍ ജലം

വാര്‍ത്തുതന്ന നിന്‍ കനവിനും നന്ദി.

ഇരുളിലെ ചതിക്കുണ്ടിനും പോയൊ-

രിരവിലെ നിലാക്കുളിരിനും നന്ദി.

വഴിയിലെ കൊച്ചു കാട്ടുപൂവിനും

മുകളിലെ കിളിപ്പാട്ടിനും നന്ദി.

മിഴിയില്‍ വറ്റാത്ത കണ്ണുനീരിനും

ഉയിരുണങ്ങാത്തൊരലിവിനും നന്ദി.

* * * * *

ദൂരെയാരോ കൊളുത്തി നീട്ടുമാ

ദീപവും നോക്കിയേറെയേകയായ്

കാത്തുവെയ്ക്കുവാനൊന്നുമില്ലാതെ

തീര്‍ത്തുചൊല്ലുവാനറിവുമില്ലാതെ

പൂക്കളില്ലാതെ പുലരിയില്ലാതെ

ആര്‍ദ്രമേതോ വിളിക്കുപിന്നിലായ്

പാട്ടുമൂളി ഞാന്‍ പോകവേ,നിങ്ങള്‍

കേട്ടുനിന്നുവോ! തോഴരേ,നന്ദി,നന്ദി

രാത്രിമഴ

- സുഗതകുമാരി 

രാത്രിമഴ,ചുമ്മാതെ

കേണും ചിരിച്ചും

വിതുമ്പിയും നിര്‍ത്താതെ

പിറുപിറുത്തും നീണ്ട

മുടിയിട്ടുലച്ചും

കുനിഞ്ഞിരിക്കുന്നോരു

യുവതിയാം ഭ്രാന്തിയെപ്പോലെ.

രാത്രിമഴ,മന്ദമീ-

യാശുപത്രിക്കുള്ളി-

ലൊരുനീണ്ട തേങ്ങലാ-

യൊഴുകിവന്നെത്തിയീ-

ക്കിളിവാതില്‍വിടവിലൂ-

ടേറേത്തണുത്തകൈ-

വിരല്‍ നീട്ടിയെന്നെ -

തൊടുന്നൊരീ ശ്യാമയാം

ഇരവിന്‍റെ ഖിന്നയാം പുത്രി.

രാത്രിമഴ,നോവിന്‍

ഞരക്കങ്ങള്‍ ഞെട്ടലുകള്‍,

തീക്ഷ്ണസ്വരങ്ങള്‍

പൊടുന്നനെയൊരമ്മതന്‍

ആര്‍ത്തനാദം!.........ഞാന്‍

നടുങ്ങിയെന്‍ ചെവിപൊത്തി-

യെന്‍ രോഗശയ്യയി-

ലുരുണ്ടു തേങ്ങുമ്പൊഴീ-

യന്ധകാരത്തിലൂ-

ടാശ്വാസ വാക്കുമാ-

യെത്തുന്ന പ്രിയജനം പോലെ.

ആരോ പറഞ്ഞു

മുറിച്ചു മാറ്റാം കേടു-

ബാധിച്ചോരവയവം;

പക്ഷെ,കൊടും കേടു

ബാധിച്ച പാവം മനസ്സോ?

രാത്രിമഴ,പണ്ടെന്‍റെ

സൗഭാഗ്യരാത്രികളി-

ലെന്നെച്ചിരിപ്പിച്ച

കുളിര്‍കോരിയണിയിച്ച,

വെണ്ണിലാവേക്കാള്‍

പ്രിയംതന്നുറക്കിയോ-

രന്നത്തെയെന്‍ പ്രേമസാക്ഷി.

രാത്രിമഴ,-ഇന്നെന്‍റെ

രോഗോഷ്ണശയ്യയില്‍,

വിനിദ്രയാമങ്ങളി-

ലിരുട്ടില്‍ തനിച്ചു കര-

യാനും മറന്നു ഞാ-

നുഴലവേ,ശിലപോലെ-

യുറയവേ ദുഃഖസാക്ഷി.

രാത്രിമഴയോടു ഞാന്‍

പറയട്ടെ,നിന്‍റെ

ശോകാര്‍ദ്രമാം സംഗീത-

മറിയുന്നു ഞാന്‍;നിന്‍റെ-

യലിവും അമര്‍ത്തുന്ന

രോഷവും,ഇരുട്ടത്തു

വരവും,തനിച്ചുള്ള

തേങ്ങിക്കരച്ചിലും

പുലരിയെത്തുമ്പോള്‍

മുഖം തുടച്ചുള്ള നിന്‍

ചിരിയും തിടുക്കവും

നാട്യവും ഞാനറിയും;

അറിയുന്നതെന്തുകൊ-

ണ്ടെന്നോ?സഖീ,ഞാനു-

മിതുപോലെ, രാത്രിമഴപോലെ.