Friday, July 29, 2022

കണ്ടല്‍ ജീവിതം








- കല്ലേന്‍ പൊക്കുടന്‍


     ഭാവിയില്‍ ആരായിത്തീരണം എന്നൊരു ചോദ്യം പുതുതലമുറയില്‍പ്പെട്ട കുട്ടികള്‍ പലപ്പോഴും കേള്‍ക്കാറുണ്ട്. രക്ഷിതാവോ, ക്ലാസ് മാഷോ ആരെങ്കിലുമായിരിക്കാം ചോദ്യകര്‍ത്താവ്. എന്‍റെ കുട്ടിക്കാലത്ത് അങ്ങനെ ആരും ചോദിച്ചിരുന്നില്ല. സ്വന്തം ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ആരുംതന്നെ ആലോചിച്ചിരുന്നില്ല. ഇന്നിപ്പോള്‍ ഭാവിയില്‍ എങ്ങനെ അറിയപ്പെടണമെന്ന് ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാല്‍ എന്‍റെ ഉത്തരം വളരെ ലളിതമാണ് - കണ്ടല്‍ പൊക്കുടന്‍ എന്ന പേരില്‍ അറിയപ്പെടണം - അതാണ് എന്‍റെ ആഗ്രഹം. കാരണം കണ്ടലിനെ ഞാന്‍ അത്രയധികം സ്നേഹിക്കുന്നു. കുറെയൊക്കെ ഞാനത് നട്ടുപിടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. പലരും അത് നശിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും എനിക്ക് നിരാശയില്ല. നശിപ്പിച്ചവരാണല്ലോ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ നിരാശപ്പെടേണ്ടത്.

     കുറേക്കാലം ഞാന്‍ നല്ല ഒരു രാഷ്ട്രീയക്കാരനായിരുന്നു. കമ്മ്യൂണിസം എന്താണെന്നൊന്നും പണ്ടും എനിക്കറിയില്ല. പക്ഷെ, ഞാന്‍ ഉള്‍പ്പെടെ എന്‍റെ ചുറ്റുപാടുമുള്ള ആളുകള്‍ക്കിടയില്‍ വലിയവരും ചെറിയവരും പണക്കാരും പാവങ്ങളും ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് ബോദ്ധ്യപ്പെട്ടു. അതില്‍ പാവങ്ങളുടെ കൂടെ നില്‍ക്കുന്നത് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അങ്ങനെ ഞാന്‍ അവരുടെ കൂടെ കൂടി. എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട നേതാവ് എ.കെ.ജി ആണ്. പാര്‍ട്ടി നടത്തിയ സമരങ്ങളിലെല്ലാം ഞാന്‍ പങ്കെടുത്തു. പാര്‍ട്ടി ആവശ്യപ്പെട്ടതെല്ലാം ഞാന്‍ ചെയ്തു. പക്ഷെ, പിന്നീട് പിന്നീട് പലേ കാരണങ്ങള്‍ കൊണ്ടും പാര്‍ട്ടിയോടുള്ള അടുപ്പം കുറഞ്ഞു. കുടിയാന്‍ബില്ല് സംരക്ഷിക്കാന്‍ ചെയ്ത സമരവും മട്ടക്കണ കൊണ്ട് പത്ത് സെന്‍റ് അളന്നുകൊടുക്കാന്‍ കാണിച്ച ആവേശവും എണ്‍പത് ആയപ്പോഴേക്കും ഇല്ലാതായി. നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയക്കാര്‍ക്ക് എന്തൊക്കെയോ തകരാറുണ്ടെന്ന തോന്നല്‍ ശക്തമായി. മനസ്സ് വല്ലാതെ മടുത്തു. ഒരു ഇടതുപക്ഷക്കാരനായ പുലയനെ ഉള്‍ക്കൊള്ളാനൊന്നും പുലയ സമുദായം അന്ന് വളര്‍ന്നിട്ടില്ലായിരുന്നു. അവരെ ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ ഇടതുപക്ഷം ഇന്നും വളര്‍ന്നിട്ടില്ലെന്നും തോന്നുന്നു. സമുദായവും പാര്‍ട്ടിയും - ഇഷ്ടപ്പെട്ട രണ്ട് വിഭാഗവും - എനിക്ക് അന്യമായി തോന്നി. കുറച്ചുകാലം ഒന്നും ചെയ്തില്ല. എന്തുപറഞ്ഞാലും ജാതിയുണ്ടാക്കിയ ദുരിതം ചെറുതൊന്നുമല്ല. ഒന്നും ചെയ്യാതിരുന്നാല്‍ നേരം പോകില്ല എന്ന ചിന്ത ബലപ്പെട്ടു. പലേ കാലത്തായി ആറായിരത്തിലധികം ചെടികള്‍ നട്ടു. ഏറെ പരീക്ഷണങ്ങള്‍ നടത്തി. ഒട്ടു മിക്കതും വിജയമായിരുന്നു. വിദേശത്തൊക്കെ കോടികള്‍ മുടക്കി ഗവണ്മെന്‍റ് കണ്ടല്‍ നട്ടുപിടിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ജാഫര്‍ പറയാറുണ്ട്. അതുകേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ അഭിമാനം തോന്നും. എനിക്കിത്രയെങ്കിലും ചെയ്യാനായല്ലോ!

     കണ്ടല്‍ കൃഷിയുടെ രണ്ടാംഘട്ടത്തില്‍ ഏതാണ്ട് ആയിരം ചെടികള്‍ ഭംഗിയായി വളര്‍ന്നു വരുമ്പോഴാണ് പയ്യന്നൂര്‍ കോളേജിലെ ടി.പവിത്രന്‍ മാഷ് ഇത് കാണാനിടയായത്. മാഷ് മാതൃഭൂമിയിലെ ഫോട്ടോക്കാരന്‍ മധുരാജിനോടു പറഞ്ഞ്‌ ഒരു പടമെടുത്ത് മാതൃഭൂമിയുടെ ഒന്നാം പേജില്‍ ഒരു വാര്‍ത്തയാക്കി. പിന്നെ ധാരാളം പേര്‍ ഇത് പഠിക്കാന്‍ വന്നു. എനിക്ക് രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും താത്പര്യമില്ലാതായി. രാഷ്ട്രീയത്തിനുപുറത്ത് ഒരുപാട് സുഹൃത്തുക്കളെ കിട്ടി. നല്ലവര്‍. ഇന്ന് ഞാനൊരു രാഷ്ട്രീയക്കാരനല്ല. എനിക്ക് ഒരു വഴിയുണ്ട്. ഞാന്‍ സ്വയം തെരഞ്ഞെടുത്ത വഴി. ശരിയും തെറ്റുമുണ്ടാകാം. എല്ലാം നിസ്സാരമായി കാണുന്നവര്‍ക്ക് ഇതും ഒരു തമാശയായി തോന്നാം. അവശേഷിക്കുന്ന ഈ കാടിന്‍റെ പച്ചപ്പും ചതുപ്പിന്‍റെ മണവും ഉപ്പുകാറ്റുമാണ് എനിക്ക് ജീവിതം.

     പുഴവക്കത്ത് മുന്നൂറ്റിചില്വാനം കണ്ടല്‍ച്ചെടികള്‍ നട്ടു. പൊഴയിലെ മോതയടിച്ച് (തിരയടിച്ച്) ചിറ തകരുന്നത് തടയാനും കുട്ടികള്‍ സ്കൂളില്‍ പോകുമ്പോള്‍ കാറ്റ്ന്നു രക്ഷ നേടാനും വേണ്ടിയായിരുന്നു ഞാനിത് വെച്ചുതുടങ്ങിയത്. ചെടികള്‍ വളര്‍ന്നുവന്നപ്പോള്‍ പുതിയൊരു കാഴ്ചയും! ആരും നോക്കി ആസ്വദിക്കുകയും സന്തോഷിക്കുകയും ചെയ്ത അവസരത്തില്‍ അനന്തന്‍മോന്‍റെ സ്നേഹിതര്‍ ശാസ്ത്ര സാഹിത്യ പരിഷത്ത് പ്രവര്‍ത്തകരായ നാരായണന്‍കുട്ടി മാഷും മറ്റു ചിലരും കൂടി നെരുവമ്പ്രത്ത് വച്ച് ഒരു സ്വീകരണം തന്നു. പിന്നീട് സീക്കിന്‍റെ പ്രവര്‍ത്തകരായ പപ്പന്‍ മാഷ്‌, ടി പവിത്രന്‍ (പയ്യന്നൂര്‍ കോളേജ്), ജാഫര്‍ പാലോട്ട്, ബാബു കാമ്പ്രത്ത്, നന്ദു, വി സി ബാലകൃഷ്ണന്‍ തുടങ്ങിയവര്‍ നിരന്തരം ഇതുവന്ന് കാണുകയും പഠിക്കുകയും ചെയ്തു. അതിനുശേഷം ഒരുപാട് ശാസ്ത്രജ്ഞന്‍മാര്‍ ഇവിടെവന്ന് എന്‍റെ കണ്ടല്‍ ചെടികള്‍ കണ്ട് പോയി. ഞാന്‍ നട്ടുവളര്‍ത്തിയ കണ്ടല്‍ ചെടികളില്‍ പതിനായിരം എണ്ണം വികസനക്കാര്‍ നശിപ്പിച്ചു. കുറെയൊക്കെ ഇപ്പഴും വളരുന്നു. നട്ടുപിടിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. പിന്നെ ഫോറസ്റ്റുകാരെയും മറ്റ് സംഘടനകളെയും ഇതില്‍ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

     പ്രകൃതി കോപിച്ച് നാശം വിതയ്ക്കുമ്പോള്‍ നമുക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ കഴിയില്ല. അടുത്ത കാലത്തായി കൊടുങ്കാറ്റ് അടിച്ചുണ്ടായ ജീവനാശവും മറ്റും പത്രത്തിലും ടിവിയിലും നാം കണ്ടതല്ലേ (ഒറീസ ദുരന്തം). ഇതിന്‍റെ കാരണം മനുഷ്യന്‍ തന്നെയാണ്. യാതൊരു വീണ്ടുവിചാരവുമില്ലാതെ പുതിയ മനുഷ്യന്‍ നമ്മുടെ തീരക്കാടുകളെ നശിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. രാഷ്ട്രീയക്കാര്‍ക്കും ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ക്കും കോണ്‍ട്രാക്ടര്‍മാര്‍ക്കുമെല്ലാം ഈ കാര്യത്തില്‍ ഒരേ താത്പര്യമാണ്. പുഴയും ചതുപ്പും മണ്ണിട്ട്‌ നികത്തുമ്പോള്‍ വര്‍ഷകാലത്തെ അധികജലം ഉള്‍ക്കൊള്ളാനാവാതെ വെള്ളപ്പൊക്കമുണ്ടാകും. തീരപ്രദേശത്തെ കണ്ടല്‍ക്കാടുകള്‍ നശിപ്പിച്ചില്ലായെങ്കില്‍ നേരത്തേ പറഞ്ഞ കൊടുങ്കാറ്റില്‍നിന്നൊക്കെ നമുക്ക് രക്ഷപ്പെടാമെന്നുള്ള അഭിപ്രായങ്ങള്‍ പത്രത്തിലൊക്കെ വന്നുതുടങ്ങി. എല്ലാ പച്ചപ്പും ഇല്ലാതാകുമ്പോള്‍ ചുഴറ്റിയടിക്കുന്ന ഒരു കാറ്റില്‍ നമുക്ക് എല്ലാം നഷ്ടപ്പെടും. നമുക്ക് എന്നാണ് ഇതൊക്കെ ബോധ്യപ്പെടുക?

     ഉപ്പുവെള്ളത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കാനും കാറ്റിനെ തടയാനും കരയെ സംരക്ഷിക്കാനും ഈ കാടുകള്‍ വേണം. എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത മത്സ്യയിനങ്ങള്‍ മുട്ടയിടുന്നതും പെരുകുന്നതും ഈ കാടുകള്‍ക്കിടയിലാണ്. 1991 ഫെബ്രുവരിയില്‍ പാസാക്കിയ തീരദേശ പരിപാലനം ദുര്‍ബലപ്പെടുത്തരുതെന്ന് ബഹുമാനപ്പെട്ട സുപ്രീംകോടതി പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അത് വികസനത്തിനെതിരാണെന്നും പറഞ്ഞവരാണ് നമ്മുടെ ആളുകള്‍. ഈ വികസനം തുടര്‍ന്നാല്‍ കുടിക്കാനുള്ള വെള്ളവും ഞണ്ടും ചെമ്മീനും എന്തിന്, പുഴപോലും ഒരോര്‍മ്മ മാത്രമാകും. എന്തെങ്കിലും ചെയ്തേ തീരൂ. പഞ്ചായത്തധികാരികള്‍ക്ക് ഒരുപാട് ചെയ്യാന്‍ കഴിയും. ഞാന്‍ പറഞ്ഞതെല്ലാം ഒരു പ്രേരണയാകുമെന്ന് വിചാരിച്ചാണ് അത്രയൊന്നും വലുതല്ലെങ്കിലും എന്‍റെ ജീവിതകഥ പറയാനൊരുങ്ങിയത്. ജീവിക്കുന്ന പരിസ്ഥിതിയെക്കുറിച്ചാണല്ലോ ഞാനേറെയും പറഞ്ഞതെന്ന സമാധാനവുമുണ്ട്. നന്ദി.


(കല്ലേന്‍ പൊക്കുടന്‍ എന്ന പൊക്കുടന്‍റെ, 'കണ്ടല്‍ക്കാടുകള്‍ക്കിടയില്‍ എന്‍റെ ജീവിതം' എന്ന ആത്മകഥയില്‍ നിന്നുമെടുത്താണ് 'കണ്ടല്‍ ജീവിതം' എന്ന ഈ ഭാഗം ഇവിടെ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നത്. D C BOOKS ആണ് പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്.)

Tuesday, July 19, 2022

ശരിയുടെ ഒരു നിമിഷം

 










- എം ടി വാസുദേവന്‍ നായര്‍


     യാത്രയാരംഭിച്ച് വര്‍ഷങ്ങള്‍ വളരെ കഴിഞ്ഞുവെന്ന് ഇപ്പോള്‍ ചില സുഹൃത്തുക്കള്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു. മനസ്സിന്‍റെ വേഗത്തിനൊപ്പമെത്താന്‍ ചിലപ്പോള്‍ പാടുപെടുന്ന ശരീരവും ഇത് പിറുപിറുക്കാറുണ്ട്. ആഘോഷമില്ലേ എന്ന് ചിലര്‍. ഇല്ലല്ലോ! വാര്‍ധക്യം ഋതുഭേദം പോലെ ഒരു പ്രകൃതിനിയമം മാത്രമാണല്ലോ! അതിലെന്താഘോഷിക്കാന്‍?

     പിറന്നാളുകള്‍ ഞാന്‍ ആഘോഷിക്കാറില്ല. കുറച്ചുകാലമായി ചില കൊല്ലങ്ങളില്‍ മൂകാംബിയില്‍ പോകും. അത് എന്‍റെ പിറന്നാളിനോ, അത് കഴിഞ്ഞാല്‍ മൂന്നാംദിവസം വരുന്ന മകള്‍ അശ്വതിയുടെ പിറന്നാളിനോ. മൂകാംബിയില്‍ ഗോവിന്ദ അടികളുടെ വീട്ടിലാണ് ശാപ്പാട്. ആ ക്ഷേത്രവും പരിസരവും എനിക്ക് സ്വാസ്ഥ്യം നല്‍കുന്നു. വീട്ടുകാര്‍ ഒരു ചിട്ട ഉണ്ടാക്കിയതുകൊണ്ട് കൊല്ലത്തിലൊരിക്കല്‍ അവിടെ എത്തിച്ചേരാന്‍ ബാധ്യസ്ഥനാകുന്നു.

     ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞപോലെ തോന്നുന്ന ബാല്യം അത്ര അകലെയാണെന്ന് ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍ത്തുപോകുന്നു. വീടിന് പിന്നിലെ താന്നിക്കുന്നിന്‍റെ ചെരുവില്‍ കഥയും കവിതയും ആലോചിച്ചു കൊണ്ടുനടന്ന ദിവസങ്ങള്‍. അന്ന് ഒരു കുട്ടിക്ക് കൂട്ടുകാരില്ലാതെ തനിയെ കളിക്കാവുന്ന ഒരു വിനോദമായിരുന്നു അത്. മനസ്സില്‍ വാക്കുകള്‍ ഉരുട്ടിക്കളിച്ച് അതിനൊരു ചിട്ടയോ ക്രമമോ ഉണ്ടാക്കല്‍.

     ദിവസവും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കടലാസില്‍ കുറിച്ചിടാന്‍ കഴിയുന്നു. കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഈ കടലാസുകള്‍ യാത്രയാരംഭിക്കുന്നു. ഇറവെള്ളത്തില്‍ ഒഴുക്കിവിടുന്നതുപോലെ വിലാസമറിയുന്ന പത്രമോഫീസുകളിലേക്കാണ് ഒഴുക്കിവിടുന്നത്. പലതും വഴികളിലെവിടെയോ മുങ്ങിമറിഞ്ഞു. എങ്കിലും വിനോദം തുടരുന്നു. അങ്ങനെ ചിലത് ഭാഗ്യത്തിന് അച്ചടിയുടെ കരയിലണയുന്നു. ഇതൊരു കുട്ടിക്കളിയല്ല എന്ന് ക്രമത്തില്‍ ബോധ്യമാവുന്നു.

     യുവത്വത്തിന്‍റെ കാലഘട്ടത്തില്‍, ഇരുപതുകളിലും മുപ്പതുകളിലും എഴുത്ത് വേഗത്തിലാണ്. ഒരുതരം ഭ്രാന്തമായ ആവേശം. മനസ്സില്‍ കൊണ്ടുനടന്ന കഥ രൂപപ്പെട്ടെന്ന് തോന്നിയാല്‍ ഉടന്‍ എഴുതിത്തീര്‍ക്കണം. പകലത്തെ ജോലി കഴിഞ്ഞ്, രാത്രി ഹോട്ടലില്‍ നിന്ന് ഊണ് കഴിച്ച് പാര്‍പ്പിടത്തില്‍ എത്തുന്നു. സമയത്തെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കാറില്ല. ചിലപ്പോള്‍ മൂന്നുമണി കഴിഞ്ഞിരിക്കും ആദ്യപകര്‍പ്പ് എഴുതിത്തീരാന്‍. അല്‍പ്പം മണിക്കൂറുകള്‍ ഉറങ്ങി വീണ്ടും ജോലിക്ക് തയ്യാറാവുന്നു. അപ്പോള്‍ തലേന്നെഴുതിയ പേജുകള്‍, വരികള്‍ എല്ലാം മനസ്സിലുണ്ട്. അടുത്ത ഒഴിവുദിവസമായ ഞായറാഴ്ചയ്ക്ക് ഇനിയും ദൂരമുണ്ട്. ഒരു പകല്‍ മുഴുവന്‍ കിട്ടണം അതൊന്ന് പകര്‍ത്തിയെഴുതാന്‍. എഴുതിയ പേജുകളുടെ മാര്‍ജിനില്‍ എനിക്ക് തന്നെയുള്ള ചില നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ രാത്രികളില്‍ കുറിച്ചിടുന്നു. ചില വരികള്‍ വെട്ടുന്നു. തിരുത്തുന്നു. ഞായറാഴ്ച സാവകാശത്തിലിരുന്ന് അത് പകര്‍ത്തിയെടുത്തു കഴിഞ്ഞാല്‍ ഉല്ലാസത്തോടെ പുറത്തിറങ്ങി നടക്കാം.

     വിശേഷാല്‍ പ്രതികള്‍ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള കത്തുകള്‍ വരുമ്പോള്‍ രണ്ടാഴ്ച കൊണ്ട് മൂന്ന് കഥകളുണ്ടാക്കിയ അനുഭവങ്ങളുണ്ട്. ഡേറ്റ് ലൈനുകള്‍ തെറ്റാതിരിക്കാന്‍ കൂടുതല്‍ മണിക്കൂറുകള്‍ ജോലി ചെയ്തു.

     നാല്‍പ്പതുകളിലേക്ക് കടന്നപ്പോള്‍ എഴുത്ത് കൂടുതല്‍ ക്ലേശകരമാവുന്നു. സമയമല്ല പ്രശ്നം. എഴുതിത്തുടങ്ങി കുറച്ചുകഴിയുമ്പോള്‍ അത് ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വരുന്നു. ശരിയായില്ല എന്ന തോന്നല്‍! ദിവസങ്ങള്‍ക്കുശേഷം, മുമ്പ് മാറ്റിവച്ച മറ്റൊന്ന് തുടങ്ങുന്നു. അങ്ങിനെ തുടങ്ങിയും നിര്‍ത്തിയും ഉപേക്ഷിച്ചും ദിവസങ്ങള്‍ നീങ്ങുമ്പോള്‍ ഒരു നിമിഷത്തില്‍ ശരിയാവുന്നു എന്ന തോന്നലുണ്ടാവുന്നു. ആശ്വാസത്തിന്‍റെ നിമിഷം, അടക്കിനിര്‍ത്തിയ ആഹ്ലാദം.

     വര്‍ഷങ്ങള്‍ പിന്നെയും കടന്നുപോകുന്നു. എഴുതാനുള്ളത് മനസ്സില്‍ കൃത്യമായി സ്ഥാനം പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ, പിന്നെയാവാമെന്ന് പറഞ്ഞ് മാറ്റിവെക്കാനാണ് തിടുക്കം. മാറ്റിവെക്കലിന് എളുപ്പത്തില്‍ കാരണങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തുന്നു. വേനലാണെങ്കില്‍ ഉഷ്ണത്തെ ശപിക്കും. ഭയങ്കരമായ ഈ ഉഷ്ണം ഒന്നവസാനിക്കട്ടെ. മഴ പെയ്ത് ഈ അന്തരീക്ഷം ഒന്ന് തണുക്കട്ടെ. മഴക്കാലം വന്നാലോ? തിരക്കുകൂട്ടാന്‍ വരട്ടെ. മഴയും തണുപ്പും ചേര്‍ന്ന് ഈ അലസതയും ഒന്നാഘോഷിക്കേണ്ടതല്ലേ?

     മൂടിക്കെട്ടിയ ആകാശം. ചന്നംപിന്നം പെയ്യുന്ന മഴ.

     ഒന്ന് തെളിയട്ടെ. പ്രകൃതി ഒന്ന് തെളിഞ്ഞിട്ടാവാം.

     എല്ലാം ഒത്തുവന്നു എന്ന് കരുതുമ്പോള്‍ തിരക്കുകള്‍, ആള്‍ക്കൂട്ടങ്ങള്‍, ശരി, എവിടെയെങ്കിലും ഏകാന്തതയിലിരുന്ന് ജോലി ചെയ്യാം. ആളുകളും ശല്യങ്ങളും ഇല്ലാത്ത ഒരിടം. അതിനുള്ള സ്ഥലം കണ്ടെത്തുന്നു. അപ്പോഴാണ്‌ മനസ്സിലാവുന്നത് ആള്‍ക്കൂട്ടവും ബഹളവും അടുത്തേക്ക് ആക്രമിച്ചുകയറാത്ത വിധം തൊട്ടപ്പുറത്ത് വേണം. ഏകാന്തതയുടെ തുരുത്ത് പേടിപ്പെടുത്തുന്നു.

     എഴുതിത്തുടങ്ങിയിട്ട് അനേകം വര്‍ഷങ്ങളായി. പക്ഷെ, പരീക്ഷാഹാളില്‍ ഉത്തരക്കടലാസിന് മുന്നിലിരിക്കുന്ന ഒരു വിദ്യാര്‍ത്ഥിയുടെ ഉത്കണ്ഠയും ഭീതിയുമുണ്ട് ഇപ്പോഴും എഴുതാനിരിക്കുമ്പോള്‍. ഇളംപ്രായത്തില്‍ എഴുത്ത് ഒരു വിനോദമായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ അത് സംഘര്‍ഷമാണ്. വാക്കുകള്‍ തൃപ്തികരമായി നിരന്നുവരാനുള്ള തീവ്രമായ പ്രാര്‍ത്ഥനയാണ്, ആവാഹനമാണ്. ശരിയാവുന്നു, ശരിയാവുന്നു എന്ന് തോന്നുമ്പോഴുള്ള ആഹ്ലാദത്തിന്‍റെ നിമിഷം അകലെ അവ്യക്തമായി കാണുന്നു. അതിലേക്ക് എത്തിച്ചേരാനുള്ള തീവ്രയത്നം തുടരുന്നു. അത് അകലെയല്ല, അകലെയല്ല എന്ന് മനസ്സ് മന്ത്രിക്കുന്നു. പതുക്കെപ്പതുക്കെ മുമ്പോട്ടുള്ള ആ കാല്‍വെപ്പുകളാണ് ജീവിതത്തെ അര്‍ത്ഥവത്താക്കുന്നത്.


(MTയുടെ പ്രഭാഷണങ്ങള്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്, കൈരളി ബുക്സ് പുറത്തിറക്കിയ 'ജാലകങ്ങളും പ്രഭാഷണങ്ങളും' എന്ന പുസ്തകത്തില്‍ നിന്നുമെടുത്താണ് ഇതിവിടെ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നത്.)

Sunday, June 26, 2022

ത്യജിച്ചു ഭുജിക്കുക






- കാവാലം നാരായണപ്പണിക്കര്‍



ആദം കൊതിയാല്‍ തിന്ന പഴം

ആണിന്‍തൊണ്ടയില്‍ മുഴയായ്

പാലാഴിക്കടയലില്‍ വാസുകി കക്കിയ

നഞ്ചുണ്ടോന്‍ നീലകണ്ഠനായ്‌.

ഏദന്‍തൊടിയില്‍

വളക്കൂറുള്ള നിലങ്ങളില്‍നിന്നു-

മായുസ്സില്‍ മനുഷ്യന്നറുതി വരുത്തും

കാര്യത്തിന്നാദിപാപ കാരണമുണ്ടായ്.


മണ്ണിലിഴയുമൊരു പൊടിതീനിയാം

മാപാപിയവന്‍ നല്‍കിയ മോഹഭയം

ആജീവനരതിയായ്, മൃതിരതിയായ്

കൊണ്ടാടും ഭവരോഗം

കദനകുതൂഹലമായം...

ആദിമനുവാമാദം തിന്നതു

ദിവ്യവിഷം...

അഖിലാണ്ഡഹരന്‍ തിന്നതു

കര്‍മ്മഫലം...

ലോകാനുഗ്രഹഹേതുവായ്

കനി തിന്നരുതെന്നു വിലക്കീ പാര്‍വ്വതി.


വായപൊത്തി നഞ്ഞാമമൃതു തടഞ്ഞതും,

അമൃതാലമരത്വം മര്‍ത്ത്യനു വേണ്ടെന്നു വിധിച്ചതും,

നിയതം ബ്രഹ്മവിചാരം...

നിഗ്രഹേശരക്ഷയ്ക്കായ്

പാര്‍വ്വതിയും

സൃഷ്ടികള്‍തന്‍ പരിപാലനവ്യഗ്രതയാല്‍

ശ്രീഹരിയും

മൃത്യുവിന്‍ പരിപൂജയ്ക്കായ്

മര്‍ത്ത്യതയുടെ ദിവ്യവിഭൂതിക-

ളൂട്ടിയുറപ്പിക്കാന്‍

ജീവിതനിറഭേദങ്ങളെ-

യാവതുമവിരാമമൊരുത്സവമാക്കാന്‍

ആദമവ്വകള്‍ ഹരിഹരനായ്.

വാസുകി കടയലിലെക്കയറാകെ-

പ്പൈശാചികഭാവം പൂണ്ടു തളര്‍ന്നു.

ഇവിടെ പ്രേരകനാരെന്നും പ്രേരിതനാരെന്നും

പ്രേരണയെന്തെന്നും തിരയും

'ത്രിപുടി'യില്‍

നേരറിയാതെ നുണഞ്ഞു നാം നഞ്ചിന്‍റെ രസം.


അമൃതുണ്ടു മടുത്താല്‍ വിഷമേ വിരസത പോക്കൂ.

അമൃതുണ്ണാനിനിയും ജനിതേടണമോ...

'ഇതു മതി' 'ഇതു മതി' എന്ന വിചാരം

സഫലതയുടെ 'ഈശാവാസ്യം'.


(നാഷണല്‍ ബുക്ക് സ്റ്റാള്‍ പുറത്തിറക്കിയ കാവാലം കവിതകള്‍ എന്ന പുസ്തകത്തില്‍ നിന്നുമെടുത്താണ് ഇവിടെ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നത്. 1995 ജൂലൈ 6നാണ് അദ്ദേഹം ഈ കവിതയുടെ രചന നിര്‍വഹിച്ചിരിക്കുന്നത്.)

Monday, June 13, 2022

മീന്‍കാരി പെണ്‍കുട്ടിക്ക് ഒരു സ്മാരകം

 







- എം ടി വാസുദേവന്‍ നായര്‍


     

     രണ്ടു വര്‍ഷം മുമ്പാണ് ഞാന്‍ അയര്‍ലന്‍ഡില്‍ പോകുന്നത്. തലസ്ഥാനമായ ഡബ്ലിന്‍ നഗരത്തില്‍ കുറെയേറെ മലയാളി കുടുംബങ്ങളുണ്ട്. വിജയദശമി ദിവസം അവിടത്തെ കുറെ കുട്ടികളെ എഴുത്തിനിരുത്താന്‍ വരണമെന്ന് ചില സുഹൃത്തുക്കള്‍ ക്ഷണിച്ചു. ആ ദിവസം ഞാന്‍ തുഞ്ചന്‍ പറമ്പില്‍ എഴുത്തിനിരുത്താന്‍ പോകുന്ന പതിവുണ്ട്. അതൊരു മഹോത്സവമാണ്. കേരളത്തിന്‍റെ പല ഭാഗത്തുനിന്നും നാലായിരത്തിലേറെ കുട്ടികള്‍ വരും. തുഞ്ചത്താചാര്യന്‍റെ മണ്ണില്‍ ആദ്യാക്ഷരം കുറിക്കാന്‍ ജാതിമതഭേദമില്ലാതെ കുട്ടികള്‍ വരും. എഴുത്തുകാര്‍, അദ്ധ്യാപകര്‍ അങ്ങിനെ എട്ടുപത്തുപേര്‍ കാലത്ത് അഞ്ചുമണി തൊട്ട് എഴുതിക്കാന്‍ തുടങ്ങും. അതൊഴിവാക്കുവാന്‍ പ്രയാസമുണ്ടായിരുന്നു.

     പക്ഷെ, അയര്‍ലന്‍ഡിലെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ നിര്‍ബന്ധം - യാത്രയില്‍ എന്‍റെ സഹായത്തിന് എന്‍റെ പ്രസാധകന്‍ കൂടിയായ പെപ്പിന്‍ തോമസ്‌ കൂടെവരും. അതുകൊണ്ട് സമ്മതിച്ചു.

     അയര്‍ലന്‍ഡ് മുമ്പ് പോകാത്ത ഒരു നാടാണ്. അതിപ്രശസ്തരായ പല എഴുത്തുകാരുടെയും നാടെന്ന നിലയ്ക്ക് നമുക്കൊക്കെ അയര്‍ലന്‍ഡിനോട്‌ ഒരു പ്രത്യേക ആത്മബന്ധവുമുണ്ട്.ഗള്ളിവേഴ്സ് ട്രാവല്‍സിന്‍റെ കര്‍ത്താവായ ജൊനാഥന്‍ സ്വിഫ്റ്റിനെപ്പറ്റി നാം കുട്ടിക്കാലത്തേ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ജീനിയസ്സുകളുടെ നാട് എന്ന് ഐറിഷുകാര്‍ സ്വന്തം ജന്മദേശത്തെ വിശേഷിപ്പിക്കാറുണ്ട്. നോവല്‍സാഹിത്യത്തിലെ ആധുനികതയ്ക്ക് ആരംഭം കുറിച്ച ജെയിംസ് ജോയ്സ്, ടാഗോറിനെ ലോകത്തിന് പരിചയപ്പെടുത്തിയ കവി W B യേറ്റ്സ്, ബര്‍ണാഡ് ഷാ, ഓസ്ക്കര്‍ വൈല്‍ഡ് തുടങ്ങിയ പലരും അയര്‍ലന്‍ഡുകാരാണ്. ലോകമെമ്പാടും വിവര്‍ത്തനങ്ങളിലൂടെ പ്രചരിച്ച ഡ്രാക്കുളയുടെ കര്‍ത്താവ് ബ്രാം സ്റ്റോക്കര്‍ കൂടി അയര്‍ലന്‍ഡുകാരനായിരുന്നു.

     ഇവിടത്തെ എഴുത്തുകാര്‍ക്ക് കൂടുതലായി ആരാധന ജെയിംസ് ജോയ്സിനോടാണ്. നമ്മുടെ കവികളെ കൂടുതല്‍ സ്വാധീനിച്ചത് T S എലിയറ്റാണ്. പക്ഷെ എലിയറ്റിനെക്കാള്‍ ഉയരത്തില്‍ W B യേറ്റ്സിനെ പല നിരൂപകരും പ്രതിഷ്ഠിക്കാറുണ്ട്. ടാഗോര്‍ ബന്ധം കൊണ്ട് മാത്രമല്ല, കാവ്യഭംഗിയും അതിനു കാരണമാണ്.

     ഡബ്ലിനിലെ മലയാളി കുടുംബങ്ങളുടെ ആതിഥ്യം മനോഹരമായിരുന്നു. രാജന്‍ ദേവസ്സിയായിരുന്നു വിദ്യാരംഭത്തിന് ഒരുക്കങ്ങള്‍ ചെയ്തിരുന്നത്. രാജന്‍റെ ഭാര്യ മോനി ലീവെടുത്ത് സ്ഥലങ്ങള്‍ കാണിച്ചുതന്നു. ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ അജിത്തും കൂടെയുണ്ട്. ജെയിംസ് ജോയ്സിന്‍റെ സ്മാരകത്തില്‍ നിന്നുതന്നെ തുടങ്ങാമെന്ന് വച്ചു. കടലോരത്തില്‍ ദീപസ്തംഭം പോലുള്ള ഒരു പഴയ കെട്ടിടമാണ് സ്മാരകം. അവിടെ കുറച്ചുകാലം ജോയ്സ് താമസിച്ചിട്ടുണ്ട്. എത്തിയപ്പോഴാണറിയുന്നത് അന്ന് ഒഴിവുദിവസമാണ്. സ്മാരകം അടച്ചിട്ടിരിക്കുന്നു. സാഹിത്യവിദ്യാര്‍ത്ഥികളും ഗവേഷകരുമാണ് അവിടെ വരാറുള്ളത്. ചിലര്‍ ഞങ്ങളെപ്പോലെ ഒഴിവുദിവസം മാറിയതറിയാതെ വന്നു നിരാശരായി നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. മറ്റൊരു ദിവസമാകാമെന്നുവെച്ച് മടങ്ങി. ഞാന്‍ പോരുന്നതുവരെ രാജനും മോനിയും അജിത്തും എല്ലാം ലീവെടുത്തിരിക്കുകയാണ്. കാര്‍ലോവിനടുത്ത് ഒരു ഗ്രാമപ്രദേശത്ത് ഒരു ദിവസം താമസിക്കണമെന്നും ഞങ്ങള്‍ നിശ്ചയിച്ചിട്ടുണ്ട്.

     മടക്കത്തില്‍ യേറ്റ്സിന്‍റെ മ്യൂസിയം കണ്ടു. പല കാലഘട്ടങ്ങളിലെടുത്ത ഫോട്ടോഗ്രാഫുകളുടെ പ്രദര്‍ശനമാണ്. മനോഹരങ്ങളായ ഫോട്ടോഗ്രാഫുകള്‍, അദ്ദേഹത്തെ സ്വാധീനിച്ച പ്രകൃതിദൃശ്യങ്ങള്‍, കാവ്യശകലങ്ങള്‍... പോരുമ്പോള്‍ സന്ദര്‍ശകരുടെ പുസ്തകത്തില്‍ ഞാനെഴുതി:

'ടാഗോറിന്‍റെ ഒരു ചിത്രം ഉള്‍പ്പെടുത്തേണ്ടതായിരുന്നു.'

ടാഗോറിന്‍റെ പ്രശസ്തി പലനാടുകളിലും വല്ലാതെ പടര്‍ന്നു കയറിയപ്പോള്‍ യേറ്റ്സിന് വിഷമം തോന്നിയോ ആവോ? ഒരുഘട്ടത്തില്‍ അദ്ദേഹം തന്നെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്:

'Damn this Tagore!'

     ആ പകല്‍ മുഴുവന്‍ ഡബ്ലിന്‍ നഗരത്തില്‍ പലേടത്തായി ഞങ്ങള്‍ ചുറ്റിനടന്നു. നഗരത്തില്‍ ചരിത്രപുരുഷന്മാരുടെ പ്രതിമകളുണ്ട്. ജെയിംസ് ജോയ്സിന്‍റെ ഒരു പ്രതിമ വയ്ക്കാന്‍ അവര്‍ മറന്നിട്ടില്ല. അങ്ങനെ നടന്നപ്പോള്‍ ഒരത്ഭുതം കണ്ടു. ഒരു മീന്‍കാരി പെണ്‍കുട്ടിയുടെ പ്രതിമ! ഒരു പ്രധാന ചതുരത്തില്‍ ഗ്രാഫ്ടന്‍ തെരുവും ബഫോക്ക് തെരുവും ചേരുന്ന സ്ഥലത്ത് ഉന്തുവണ്ടിയില്‍ മീന്‍ വില്‍ക്കുന്ന മോളി മലോണ്‍ എന്ന ഐറിഷ് പെണ്‍കിടാവ്! അത് പശ്ചാത്തലത്തില്‍ കിട്ടാവുന്ന വിധത്തില്‍ പല സന്ദര്‍ശകരും ഫോട്ടോ എടുക്കുന്നു. പാവം ജെയിംസ് ജോയ്സിന്‍റെ പ്രതിമയില്‍ സഞ്ചാരികള്‍ക്ക് വലിയ താത്പര്യമൊന്നുമില്ല.

     ആരാണീ മീന്‍കാരി? ഇന്‍റര്‍നെറ്റിന്‍റെ സഹായത്തോടെ ചിക്കുവാണ് കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍ തന്നത്. രാജന്‍, മോനി ദമ്പതിമാരുടെ മകള്‍ ചിക്കു എഞ്ചിനീയറിങ്ങ് വിദ്യാര്‍ത്ഥിനിയാണ്.

     300 കൊല്ലം മുമ്പാണ് മോളി നഗരത്തില്‍ മീന്‍വണ്ടിയുമായി വന്നു കച്ചവടം ചെയ്തിരുന്നത്. സുന്ദരി. പഴമക്കാരെ പ്രകോപിപ്പിക്കുന്ന വിധത്തിലായിരുന്നു വസ്ത്രധാരണം. മീന്‍കച്ചവടം കഴിഞ്ഞാല്‍ അവള്‍ വേഷം മാറി തൊട്ടടുത്ത ട്രിനിറ്റി കോളേജിലെ ആണ്‍കുട്ടികളുമായി കൂട്ട് കൂടും. ആടിപ്പാടി നടക്കും. ടൈഫോയ്ഡ് പിടിച്ചാണ് മോളി മരിച്ചത്. നഗരത്തിന്‍റെ വക്കില്‍ പാവപ്പെട്ടവര്‍ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് അവളുടെ മൃതദേഹം കിടക്കുന്നത് കണ്ടു.കേട്ടുകേള്‍പ്പിച്ച് പലരും വന്നു.

     സെയ്ന്‍റ് ആന്‍ഡ്രൂസ് ചര്‍ച്ചിലെ പാതിരി പറഞ്ഞു:

"മീന്‍കാരി ആയതുകൊണ്ട് അവള്‍ മോശക്കാരി ആകുമോ? യേശുദേവന്‍റെ അപ്പോസ്തലന്മാരില്‍ പലരും മീന്‍പിടുത്തക്കാര്‍ ആയിരുന്നില്ലേ?"

     ഭേദപ്പെട്ട നിലയില്‍ അവളുടെ മൃതദേഹം സംസ്ക്കരിച്ചു. അവള്‍ക്ക് അപ്പോള്‍ ഇരുപത്തഞ്ച് വയസ്സായിരുന്നു.

     രാത്രയില്‍ പണ്ടവള്‍ മീന്‍ വിറ്റുനടന്നിരുന്ന വഴികളിലൂടെ അവളുടെ ഉന്തുവണ്ടി നീങ്ങുന്ന ശബ്ദം പലരും കേട്ടു. മോളിയെപ്പറ്റി ആരൊക്കെയോ പാട്ടുകള്‍ ഉണ്ടാക്കി.

     'കക്ക-കക്ക-കല്ലുമ്മക്കായ

      ജീവനുള്ള കല്ലുമ്മക്കായ'

അവള്‍ വിളിച്ചുപറയുന്നത് പലരും കേട്ടിരുന്നുവത്രേ.

     മോളി മലോണിനെപ്പറ്റിയുള്ള പാട്ടിന് വലിയ പ്രചാരമായി. ബാറുകളിലും ചെറുപ്പക്കാര്‍ ഒത്തുകൂടുന്ന സ്ഥലങ്ങളിലുമൊക്കെ ആ പാട്ട് ആളുകള്‍ പാടി. അയര്‍ലന്‍ഡിന്‍റെ ദേശീയഗാനത്തേക്കാള്‍ അതിന് പ്രചാരം വര്‍ദ്ധിച്ചു. ഇപ്പോഴും അങ്ങനെയാണ്.

     1988ല്‍ ഡബ്ലിന്‍ നഗരത്തിന്‍റെ ആയിരത്താണ്ടാണെന്ന് ചരിത്ര ഗവേഷകര്‍ കണ്ടെത്തി. നഗരത്തില്‍ മോളി മലോണിന്‍റെ പ്രതിമ സ്ഥാപിക്കണമെന്ന്‍ പലരും ആവശ്യപ്പെട്ടു. നഗരസഭയ്ക്ക് അതിനു വഴങ്ങേണ്ടി വന്നു. അങ്ങനെയാണ് ഈ പ്രതിമ ഉണ്ടായത്.

     ജൂണ്‍ 13നാണ് മോളി മരിച്ചത്. ജൂണ്‍ 13 മോളി മലോണ്‍ ദിവസമായി അധികാരികള്‍ പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒരു തലസ്ഥാന നഗരിയില്‍ ഒരു മീന്‍കാരി പെണ്‍കിടാവിന്‍റെ പ്രതിമയ്ക്ക് മാന്യസ്ഥാനം നല്‍കിയത് ഒരുപക്ഷേ ലോകത്തില്‍ അയര്‍ലന്‍ഡ് മാത്രമായിരിക്കും.


(കേരള സംസ്ഥാന ബാലസാഹിത്യ ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിന്‍റെ, കുട്ടികള്‍ക്കായുള്ള  പ്രസിദ്ധീകരണമായ തളിര് മാഗസിന്    വേണ്ടി എം ടി വാസുദേവന്‍ നായര്‍ തയ്യാറാക്കിയ യാത്രാവിവരണമാണ് ഇത്.

2011 സെപ്റ്റംബറില്‍ പുറത്തിറങ്ങിയ ഓണപ്പതിപ്പില്‍ നിന്നുമെടുത്താണ് ഇത് ഇവിടെ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നത്.)

Tuesday, May 31, 2022

കമലമ്മ എന്ന അതിഥി









- മാധവിക്കുട്ടി


     രോഗത്തില്‍ നിന്ന് വിമുക്തയാവുന്ന സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍ ഈശ്വരഭക്തി എന്നെ ഒട്ടേറെ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഭദ്രകാളിയെ പൂജിച്ചിട്ടല്ലാതെ ഞാന്‍ രാവിലെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരുന്നില്ല. പൂജയ്ക്ക് രക്തചന്ദനവും ചുവന്ന പൂക്കളും സിന്ദൂരവും ഉപയോഗിക്കും. കാളിയെപ്പറ്റിയുള്ള ഒരു മന്ത്രം എന്‍റെ നാക്കില്‍ ഒരു ശ്വാസം പോലെ എല്ലായ്പ്പോഴും തങ്ങിനില്‍ക്കും. പക്ഷെ ചില ദിവസങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ അവിശ്വാസിയായിത്തീരും. കരഞ്ഞുകരഞ്ഞ് ചുവന്ന കണ്ണുകളോടെ പൂജിക്കാനിരിക്കുമ്പോള്‍ കയ്യിലെടുത്ത പുഷ്പങ്ങള്‍ വീണ്ടും ഞാന്‍ പൂവാലികയില്‍ത്തന്നെ വെക്കും. തിരി ഊതിക്കെടുത്തും. രക്തചന്ദനം എടുത്ത് കുളിമുറിയില്‍ കലക്കിയൊഴിക്കും. ഇനി ഒരിക്കലും ഞാന്‍ അദൃശ്യയായ ഒരൊറ്റ ഭഗവതിയോടും എന്‍റെ മനോവിഷമങ്ങള്‍ ഉരുവിട്ട് പറഞ്ഞ് ശാന്തിക്കായി പ്രാര്‍ത്ഥിക്കയില്ല എന്ന് ശപഥം ചെയ്യും. പക്ഷെ, വീണ്ടും മനസ്സ് ശാന്തമാവും.

     വീണ്ടും എന്‍റെ കിടപ്പറയിലെ കെടാവിളക്കില്‍ ഞാന്‍ എണ്ണയൊഴിക്കും. വീണ്ടും ഞാന്‍ ഓട്ടുവിഗ്രഹങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പില്‍ നമസ്കരിക്കും.

     ഏകദേശം പതിന്നാല് കൊല്ലങ്ങള്‍ക്കുമുമ്പ് ഞങ്ങള്‍ കല്‍ക്കത്തയിലായിരുന്നപ്പോള്‍ എന്‍റെ ഗൃഹാതിഥികളായി രണ്ട് ബന്ധുക്കള്‍ വന്നുചേര്‍ന്നു.

     നാലപ്പാട്ടുകാരുമായി രക്തബന്ധമുള്ള ഒരു കോവിലകമുണ്ട് പുന്നയൂര്‍ക്കുളത്ത്. അതിന്‍റെ പേര് എലിയങ്ങാട്ടു കോവിലകമെന്നാണ്. അവിടത്തെ ഒരു തമ്പുരാന്‍റെ മകളായ കമലമ്മയും അവരുടെ ഭര്‍ത്തൃഗൃഹത്തിലെ ജാനകിയമ്മയുമായിരുന്നു വിരുന്നുകാര്‍. കമലമ്മ എന്‍റെ അമ്മയുടെ ബാല്യകാലസഖിയായിരുന്നു. അവരുടെ നര്‍മ്മബോധത്തെപ്പറ്റിയും സൌശീല്യത്തെപ്പറ്റിയും എത്രയധികം വര്‍ണ്ണിച്ചാലും അമ്മമ്മയ്ക്ക് മതിവന്നിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് കമലമ്മ കാശിയാത്ര കഴിഞ്ഞ് കല്‍ക്കത്തയില്‍ വന്നെത്തുമ്പോള്‍ ഒരാഴ്ച എന്‍റെയൊപ്പം താമസിക്കുമെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ എനിക്ക് എന്നെപ്പറ്റി തെറ്റായും ശരിയായും പല ധാരണകളുമുണ്ടാവണമെന്ന് ഞാന്‍ ഊഹിച്ചു.

     എന്നെ അവര്‍ക്ക് ഇഷ്ടമാവണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ ഞാന്‍ എന്‍റെ ദിനചര്യയില്‍ ചില മാറ്റങ്ങള്‍ ഉടനെ വരുത്തി. അതിരാവിലെ അലാറം വച്ച് ഉണര്‍ന്ന് ഉടനെ എണ്ണസമൃദ്ധിയായി തേച്ചുകുളിച്ച് ശുഭ്രവസ്ത്രധാരിണിയായി ഞാന്‍ കീര്‍ത്തനങ്ങള്‍ ഉറക്കെ ചൊല്ലുവാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.

     കമലമ്മ ആ ഭക്തിപാരവശ്യത്തില്‍ മയങ്ങിപ്പോവണം. ഇത്ര നല്ല ഒരു പെണ്‍കുട്ടി നാലപ്പാട്ടുവീട്ടില്‍ ഇതേവരെ ജനിച്ചിട്ടേയില്ല എന്ന് സമ്മതിക്കണം. അതായിരുന്നു പ്ലാന്‍.

     കമലമ്മ വന്നുകയറിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മുണ്ടും നേര്യതുമായി വാതില്‍ക്കല്‍ത്തന്നെ ഹാജര്‍. നെറ്റിമേല്‍ ചന്ദനക്കുറി. കഴുത്തില്‍ താലി. കമലമ്മ നിര്‍ന്നിമേഷമായി എന്നെ നോക്കി നിന്നു. ഇങ്ങനെയല്ല ഞാന്‍ നിരീച്ചത് എന്ന് അവര്‍ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. എന്‍റെ ഹൃദയം പുളകം കൊണ്ടു. ഇതാണ് എന്‍റെ യഥാര്‍ത്ഥ രൂപം, ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. ഏറ്റവും ഭവ്യതയോടെ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്.

     രാവിലെ കമലമ്മ എഴുന്നേല്‍ക്കുന്നതുതന്നെ എന്‍റെ ദേവീമഹാത്മ്യം കേട്ടുകൊണ്ടാണ്. ഉച്ചതിരിഞ്ഞാല്‍ രാമായണം. സന്ധ്യയ്ക്ക് മഹാഭാരതം. രാവിലെ പ്രാതലിനുശേഷം ഭാഗവതം. കമലമ്മയെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് ഞാന്‍ കാളിക്ഷേത്രത്തില്‍ച്ചെന്നു.

     "വളരെ സന്തോഷായീട്ടോ കമലേ" - അവര്‍ പറഞ്ഞു.അവര്‍ പോവുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ വണ്ടി കയറ്റാന്‍ പോയിരുന്നു. അവരുടെ നിഷ്കളങ്കമായ പുഞ്ചിരി എന്നില്‍ നേര്‍ത്ത ഒരപരാധബോധം വളര്‍ത്തി. ഞാന്‍ ജീവിതത്തിലുടനീളം നടിക്കുക മാത്രമേ ചെയ്യുന്നുള്ളൂ എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഒന്നാന്തരം ഒരു നടി. പാപിയാണെന്ന് വായനക്കാരെ ധരിപ്പിക്കുകയും വീട്ടുകാരെയും ദൈവങ്ങളെയും ഒരു മാലാഖയാണെന്ന് ധരിപ്പിക്കുകയും ഒരേ സമയത്ത് ഞാന്‍ ചെയ്യുന്നു? വാസ്തവത്തില്‍ ഞാനാരാണ്? എന്താണ് ഞാന്‍? വെറും ഒരു ശൂന്യത മാത്രം. പക്ഷെ, ഈ ശൂന്യതയുടെ പേര് മനുഷ്യന്‍ എന്നാണ്.

     എന്‍റെ മനസ്സിന്‍റെ, അല്ല, എന്‍റെ ആത്മാവിന്‍റെതായ കാപട്യങ്ങളെല്ലാം വേഷവിധാനങ്ങളെയെന്നപോലെ അഴിച്ചുവെച്ചു കഴിയുമ്പോള്‍ ഒരു യാഥാര്‍ത്ഥ്യം മാത്രം അവശേഷിക്കും. സ്നേഹം സമ്പാദിക്കാനുള്ള ദുരാഗ്രഹം. ഏറ്റവും വിലയേറിയ വസ്തുവിനു വേണ്ടി ഏറ്റവും അനര്‍ഹമായ ഒരു പെണ്ണിന്‍റെ വെറും കൊതി. മുറ്റത്ത് ധര്‍മ്മം യാചിക്കുന്നവള്‍ ഒരു രാത്രിയില്‍ താന്‍ രാജ്ഞിയായി കൊട്ടാരത്തില്‍ വാണു എന്ന് സ്വപ്നം കണ്ടിട്ടെന്തു ഫലം?

(മാധവിക്കുട്ടിയുടെ എന്‍റെ ലോകം എന്ന കൃതിയില്‍ നിന്നുമെടുത്താണ് ഈ രചന ഇവിടെ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നത്. DC Books ആണ് പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്.)

Monday, May 30, 2022

ആദ്യ സാഹിത്യം


  





ഇടപ്പള്ളി രാഘവന്‍ പിള്ള



ശാന്തസുന്ദരമയമായിടും ശരല്‍ക്കാല-

സാന്ധ്യരാഗാഭയെങ്ങും പരന്നിടുമ്പോള്‍,

പാര്‍വണശശിതന്‍റെ പാലൊളിപ്പട്ടുസാരി

പാരിടവധൂടിയെയുടുപ്പിക്കുമ്പോള്‍,

മെത്തിന കുതുകത്താല്‍ പത്രികള്‍ കളസ്വനാ-

ലെത്തിടും രജനിയെപ്പുകഴ്ത്തിടുമ്പോള്‍,

തന്നലക്കരങ്ങളാല്‍ താളം പിടിച്ചുകൊണ്ടും;

വെണ്ണുരപ്പൂപ്പുഞ്ചിരി പൊഴിച്ചുകൊണ്ടും

ഉണ്മയിലലസമേ പാഞ്ഞിടും തടിനിതന്‍

വെണ്മണല്‍വിരിപ്പിട്ട പുളിനം തന്നില്‍,

ഏകനായിരുന്നതിതുഷ്ടനായ് തടിനിയും

നാകവും മാറിമാറിസ്സമീക്ഷിക്കുന്ന,

പ്രാകൃതരൂപനാകുമാദിപുമാന്‍റെ പരി-

പൂതമാം മനസ്സൊന്നു തുടിച്ചിരിക്കും;

മെച്ചത്തിലവന്‍ തന്‍റെ മാനസമനന്തമാം

സച്ചിത്സ്വരൂപംതന്നില്‍ ലയിച്ചിരിക്കും;

പെട്ടെന്നാ ഹൃദയമാം താരു വഴിഞ്ഞു പുറ-

പ്പെട്ടതാം മകരന്ദഝരികയല്ലോ;

വാഗ്ദേവിതന്‍ നല്‍സ്തന്യപീയൂഷ,മല്ലെന്നാകി-

ലാദ്യസാഹിത്യമായിട്ടറിവൂ ലോകം.

Friday, April 29, 2022

എന്‍റെ ജന്മഭൂമി






- പാലാ നാരായണന്‍ നായര്‍ 


പ്രകൃതി പരിപൂര്‍ണ്ണയായര്‍ച്ചിച്ചു നിന്നിടും

സുകൃതിമണിമണ്ഡപമാണെന്‍റെ ജന്മഭൂ.

അനവരതമതിനുടയ ലളിതമൃദുലാഭയാ-

ലമലയവളവിചലിതകുതുകമായ ധാത്രിയാം.

സുഖവിഭവപരിമിളിത മധുരമധുലീലയാല്‍

മമ ജനനിയുലകിനൊരു കുസുമമണിവാടിയാം.

മലയഗിരിസാനുവില്‍ ചെന്തളിര്‍പ്പട്ടണി-

ഞ്ഞിളകിയുലയും ലതാപാണികളങ്ങനെ.

കളകളമുതിര്‍ത്തുകൊണ്ടെങ്ങും പറക്കുമ-

ക്കിളികള്‍ കളിയാടും വനപ്പടര്‍പ്പങ്ങനെ.

ഉദയകിരണങ്ങള്‍ വന്നൂറുന്നധിത്യക-

യ്ക്കുപരിയുണരുന്ന പുല്‍ക്കൂമ്പുകളങ്ങനെ.

അവിടവിടെ വാര്‍മഴവില്ലൊളിയോലുമാ-

റടവിയിലെ മഞ്ഞുനീര്‍ത്തുള്ളികളങ്ങനെ.

സുരഭിലദലാധരം പേര്‍ത്തും ചലിക്കവേ

പരിചിലിടറും മലര്‍ത്തൊത്തുകളങ്ങനെ.

മതഗളിതനിസ്വനം തൂകിച്ചിരിച്ച വന്‍

മലയരുവി പാഞ്ഞണഞ്ഞീടുന്നതങ്ങനെ.

മതി മതി! മനോജ്ഞമാം നാടേ! ഭവല്‍കലാ-

പടുതയിവനെങ്ങനെ പാടുവാനായിടും?