Showing posts with label ഓ എന്‍ വി. Show all posts
Showing posts with label ഓ എന്‍ വി. Show all posts

Friday, December 31, 2021

ഇത് നീണ്ടയാത്ര


 





- ഓ എന്‍ വി കുറുപ്പ്



ഒരു സഹസ്രാബ്ദമീ നൂറ്റാണ്ടിന്‍ ചുമല്‍പിടി-

ച്ചൊടുവിലെപ്പടിയില്‍ വന്നിടറി നില്‍ക്കേ,

ഹൃദയഭാരത്തോടെ സാക്ഷികളായി നാം

വിട നല്‍കി നിശബ്ദം നിന്നിടുമ്പോള്‍,

പിറകില്‍ വിദൂരത്തിലെങ്ങുനിന്നോ നൂറു-

സ്വരകലാപങ്ങളിരമ്പിടുന്നൂ,

വിതയേറ്റി വിള കാത്തു കതിര്‍കൊയ്തു പാടുന്ന

തലമുറകള്‍ തന്നാത്മ ഹര്‍ഷനാദം.

അറിയപ്പെടാത്തോരപാരതയോടതിന്‍

പൊരുള്‍ തേടുമാത്മാവിന്‍ ധ്യാനമന്ത്രം,

അധികാരമത്തര്‍തന്‍ പടകേളി; മുറിവേറ്റൊ-

രടിമകള്‍ തന്‍ ദീനരോദനങ്ങള്‍.

അവര്‍ തച്ചുടയ്ക്കും വിലങ്ങുകള്‍ തന്‍ ചെത്തം;

അവശര്‍ തന്നധികാരക്കൊയ്ത്തിന്‍ മേളം;

ഉയരും വെണ്‍പ്രാവിനായൊളിയമ്പു കൂര്‍പ്പിക്കും

പുതുനിഷാദര്‍തന്‍ കൊലച്ചിരികള്‍;

മധുരമാം രാംധുന്‍, വെടിയൊച്ച; താതന്‍റെ

മരണമൊഴി: "ഹേ റാം!" ദിശകള്‍ ഭേദി-

ച്ചുയരും വിലാപങ്ങള്‍; നൂറു കലാപങ്ങള്‍;

ഉയിരറ്റുവീഴ്വോര്‍ തന്നാര്‍ത്തനാദം.

അവനിഗര്‍ഭത്തിലണുസ്ഫോടനം; ബോധി-

തരുവിലെപ്പക്ഷി തന്നാക്രന്ദനം;

- പിറകില്‍ നിന്നെത്തുമീയാരവാരങ്ങള്‍ ത-

ന്നിടയിലും മര്‍ത്ത്യത കാത്തുനില്‍ക്കേ,

തുടുവെളിച്ചത്തിന്‍റെ ചൂട്ടും തെളിച്ചതാ

പുതുസഹസ്രാബ്ദം പടിക്കലെത്തി-


ഇതു നീണ്ടയാത്ര, നിരന്തരയാത്ര, ഒ-

ന്നിളവേല്‍ക്കുവാന്‍ നമുക്കെങ്ങുനേരം?


(1999 ജൂണ്‍ ലക്കം ഗ്രന്ഥാലോകത്തില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഈ കവിത, 2018 ഡിസംബറിലെ ഗ്രന്ഥാലോകത്തില്‍ നിന്നുമെടുത്താണ് ഇവിടെ ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നത്.)

IMAGE Ⓒ

Sunday, October 31, 2021

ഒരു തൈ നടുമ്പോള്‍


  




- ഓ എന്‍ വി കുറുപ്പ്


ഒരു തൈ നടുമ്പോള്‍

ഒരു തണല്‍ നടുന്നൂ!


നടു നിവര്‍ക്കാനൊരു

കുളുര്‍നിഴല്‍ നടുന്നൂ.


പകലുറക്കത്തിനൊരു

മലര്‍വിരി നടുന്നൂ.


മണ്ണിലും വിണ്ണിന്‍റെ

മാറിലെച്ചാന്തുതൊ-

ട്ടഞ്ജനമിടുന്നൂ.


ഒരു വസന്തത്തിന്നു

വളര്‍പന്തല്‍ കെട്ടുവാന്‍

ഒരു കാല്‍ നടുന്നൂ.


ആയിരം പാത്രത്തി-

ലാത്മഗന്ധം പകര്‍-

ന്നാടുമൃതുകന്യയുടെ-

യാര്‍ദ്രത നടുന്നൂ.


തളിരായുമിലയായു-

മിതള്‍ വിരിയുമഴകായു-

മിവിടെ നിറമേളകള്‍

മിഴികളില്‍  നടുന്നൂ.


ശാരികപ്പെണ്ണിന്നു

താണിരുന്നാടാനൊ-

രൂഞ്ഞാല്‍ നടുന്നൂ.

കിളിമകള്‍പ്പെണ്ണിന്‍റെ

തേന്‍കുടം വയ്ക്കാനൊ-

രുറിയും നടുന്നൂ.

അണ്ണാറക്കണ്ണനും

പൊന്നോണമുണ്ണുന്ന

പുകിലുകള്‍ നടുന്നൂ.


കൊതിയൂറി നില്‍ക്കുന്ന

കുസൃതിക്കുരുന്നിന്‍റെ

കൈ നിറയെ മടി നിറയെ

മധുരം നടുന്നൂ.


ഒരു കുടം നീരുമായ്

ഓടുന്ന മുകിലിനും

ഒളിച്ചുപോം കാറ്റിനും

ഒന്നിച്ചിറങ്ങാന്‍

ഒതുക്കുകള്‍ നടുന്നൂ!


കട്ടുമതിയാവാത്ത

കാട്ടിലെക്കള്ളനും

നാട്ടിലെക്കള്ളനും

നടുവഴിയിലെത്തവേ

വാനോളമുയരത്തില്‍

വാവല്‍ക്കരിങ്കൊടികള്‍

കാട്ടുവാന്‍ വീറെഴും 

കൈയുകള്‍ നടുന്നൂ.


ഒരു തൈ നടുമ്പോള്‍

പല തൈ നടുന്നൂ!

പല തൈ നടുന്നൂ,

പല തണല്‍ നടുന്നൂ!


(DC ബുക്ക്സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഭൂമിക്ക് ഒരു ചരമഗീതം എന്ന സമാഹാരത്തില്‍ നിന്നാണ് ഈ കവിത എടുത്തിരിക്കുന്നത്.)

Friday, April 26, 2013

ഗാന്ധിയും കാക്കയും ഞാനും

-ഓ എന്‍  വി കുറുപ്പ്











"കാണാന്‍ ചേലില്ലെന്നാലും കറു-
പ്പാണല്ലോ നിറമെന്നാലും,
നോട്ടം ചരിഞ്ഞിട്ടെന്നാലും,സ്വര-
മേറ്റം പരുഷമാണെന്നാലും
കാക്കകള്‍ പാവങ്ങള്‍!"അമ്മ പറഞ്ഞൊരാ
വാക്കുകളിന്നും ഞാനോര്‍ക്കുന്നൂ.
എങ്കിലുമിന്നൊരു കാക്കയെ കല്ലെറി-
ഞ്ഞെന്നതിന്‍ പാപം ഞാന്‍ പേറുന്നു!

"മുട്ടോളമെത്തുന്ന മുണ്ടുടുത്തേ,വടി
കുത്തി നടന്നൊരു മുത്തച്ഛന്‍;
മുന്‍വരിപ്പല്ലു രണ്ടില്ലേലും
പുഞ്ചിരിച്ചേലുള്ള മുത്തച്ഛന്‍;
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിരുമന്ത്രം നമ്മുടെ
നാവില്‍ കുറിച്ചതു ചൊല്ലിച്ചു;
നമ്മെ പിച്ച നടത്തിച്ചു;
നമ്മള്‍ക്കായി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു;
നമ്മള്‍ക്കായ് വെടികൊണ്ടു മരിച്ചൂ!
നമ്മള്‍ മറക്കൊരുനാളും!...

അക്കഥയങ്ങനെയച്ഛന്‍ ചൊല്ലിയ-
തൊക്കെയുമെന്നും ഞാനോര്‍ക്കുന്നൂ!
എങ്കിലും ഗാന്ധിപ്രതിമയില്‍ കല്ലെറി-
ഞ്ഞെന്നതിന്‍ പാപം ഞാന്‍ പേറുന്നൂ!          

നഗരത്തിലെ നാല്‍ക്കവലയില്‍ നാലാ-
ളെകരമെഴുന്നൊരു കല്‍ത്തറമേല്‍
പോയ ജയന്തിക്കാരോ ചാര്‍ത്തിയൊ-
രായതമാല്യച്ചരടോടെ
ഒട്ടുകുനിഞ്ഞും മുന്നോട്ടാഞ്ഞും
നില്‍ക്കും ഗാന്ധിജിതന്‍ ശിരസ്സില്‍
കാക്കയിരിപ്പു-പുരീഷമൊലിച്ചൂ-!
നാല്‍ക്കവലയിലീ ഞാന്‍ നില്‍പൂ!

ഓർക്കാനെന്തിനി? ഇക്കൈയാലെയാ
കാക്കതൻ നേർക്കൊരു കല്ലെറിഞ്ഞൂ!
കാക്ക കരഞ്ഞു പറന്നേ പോയതിൻ 
കാഷ്ഠമൊലിക്കും ശിരസ്സിൻമേൽ
കല്ലുപതിക്കുന്നു;താഴേ നിന്നിതു 
കണ്ടു ഞാൻ കൈകൾ ഞെരിക്കുന്നു!
അപ്പൊഴും ഗാന്ധി ചിരിക്കുന്നു!
അപ്പുറം കാക്കയിരിക്കുന്നു!

എങ്കിലുമിന്നൊരു കാക്കയെ കല്ലെറി-
ഞ്ഞെന്നതിൻ പാപം ഞാനേൽക്കുന്നു!
എങ്കിലും ഗാന്ധിപ്രതിമയിൽ കല്ലെറി-
ഞ്ഞെന്നതിൻ പാപം ഞാൻ പേറുന്നു! 

Friday, June 25, 2010

സ്നേഹമെന്ന ഭാരം

- ഓ എന്‍ വി കുറുപ്പ് 

എനിക്കു ഭാരം! പ്രിയ-
ഭൂമി,നിന്നാകാര്‍ഷണ-
മെനിക്കു ഭാരം! കാന്ത-
ശക്തിയാര്‍ന്ന നിന്‍ കൈകള്‍
നിന്നിലേക്കെന്നെപ്പിടി-
ച്ചടുപ്പിക്കുന്നൂ-മേഘ-
ക്കുമ്പിളില്‍ നിന്നൂര്‍ന്നൊരു
തുള്ളിയാകിലു,മൊരു
കിളിതന്‍ കിളുന്നു പൊന്‍-
തൂവലാകിലും,കരി-
യിലയാകിലും,മഞ്ഞിന്‍-
തരിയാകിലും നിന്‍റെ
മാറിലേക്കതിനെ നീ
സ്വച്ഛന്ദമണയ്ക്കുന്ന
മായയെന്താവാം! മന്ത്ര-
മെന്താവാം!-അതിന്‍ പിന്നില്‍
സ്നേഹമോ?വാത്സല്യമോ?
തനതാക്കുവാനുള്ള
മോഹമോ?വിനോദമോ?
ക്രൌര്യമോ?കാരുണ്യമോ?
നിന്‍ കാന്തവലയത്തില്‍-
നിന്നു ഞാന്‍ നിര്‍മ്മുക്തനാ-
യിന്നലെയൊരു ചിത്ര-
പേടകമേറിച്ചുറ്റി-
പ്പറന്നേ,നൊ'രപ്പൂപ്പന്‍-
താടി'യില്‍ പറ്റിച്ചേര്‍ന്ന
ചെറുവിത്തുപോല്‍!-നീശ്ശൂ-
ന്യതയിലില്ലാ ഭാരം!...
അപ്പോഴും കണ്ടേന്‍ ദൂരെ
സ്നേഹത്താല്‍,കോപത്താലോ,
നിസ്തന്ദ്രശോകത്താലോ,
നിസ്സഹായതയാലോ,
പീതമായ്,ഹരിതമായ്,
ശോണമായാഹാ!ഘന-
ശ്യാമമായ് ശബളാഭ-
മായ്ത്തുടിക്കും നിന്‍മുഖം!
താണുതാണിറങ്ങി ഞാന്‍;
നിന്‍ മൃദൂഷ്മളമാറില്‍
വീണു പാടി ഞാന്‍:"സ്നേഹ-
മെത്രനല്ലൊരു ഭാരം!"

Thursday, June 24, 2010

നിശാഗന്ധീ!നീയെത്ര ധന്യ!

- ഓ എന്‍ വി കുറുപ്പ് 

നിഴല്‍പ്പാമ്പുകള്‍ കണ്ണുകാണാതെ നീന്തും
നിലാവില്‍,നിരാലംബശോകങ്ങള്‍തന്‍ കണ്ണു-
നീര്‍പ്പൂക്കള്‍ കണ്‍ചിമ്മിനില്‍ക്കുന്ന രാവില്‍,
നിശാഗന്ധീ!നീയേതദൃശ്യപ്രകാശത്തെ
നിന്നുള്ളിലൂതിത്തെളിക്കാനൊരേ നില്‍പു
നിന്നൂ?നിലാവും കൊതിക്കും മൃദുത്വം
നിനക്കാരു തന്നൂ!'മഡോണാ'സ്മിതത്തി-
ന്നനാഘ്രാതലാവണ്യനൈര്‍മ്മല്യമേ!മൂക-
നിഷ്പന്ദഗന്ധര്‍വസംഗീതമേ! മഞ്ഞു-
നീരില്‍ത്തപംചെയ്തിടും നിത്യകന്യേ!
നിശാഗന്ധീ!നീയെത്ര ധന്യ!

വിടര്‍ന്നാവു നീ സുസ്മിതേ!നിന്‍മനസ്സില്‍
തുടിക്കും പ്രകാശം പുറത്തി;ല്ലിരുള്‍ പെറ്റ
നാഗങ്ങള്‍ നക്കിക്കുടിക്കും നിലാവിന്‍റെ
നാഴൂരി വെട്ടം തുളുമ്പിക്കിടക്കുന്ന
മണ്‍ചട്ടിയില്‍ നീ വിടര്‍ന്നൂ!വിടര്‍ന്നൊന്നു
വീര്‍പ്പിട്ടു നിന്നൂ!മനസ്സിന്‍റെ സൌമ്യാര്‍ദ്ര-
ഗന്ധങ്ങളാ വീര്‍പ്പിലിറ്റിറ്റുനിന്നൂ!
നിശാഗന്ധീ!നീയെത്ര ധന്യ!

നിനക്കുള്ളതെല്ലാമെടുക്കാന്‍ കൊതിക്കും
നിശാവാതമോടിക്കിതച്ചെത്തി നിന്‍ പട്ടു-
ചേലാഞ്ജലത്തില്‍ പിടിക്കേ,കരംകൂപ്പി-
യേകാഗ്രമായ്,ശാന്തനിശ്ശബ്ദമായ്,ധീര-
മേതോരു നിര്‍വ്വാണമന്ത്രം ജപിച്ചു?
നിലാവസ്തമിച്ചൂ;മിഴിച്ചെപ്പടച്ചൂ;സ-
നിശ്വാസമാ 'ഹംസഗാനം' നിലച്ചു!
നിശാഗന്ധീ!നീയെത്ര ധന്യ!

ഇവര്‍ക്കന്ധകാരം നിറഞ്ഞോരു ലോകം
തുറക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ ജനിച്ചെന്ന,തെറ്റിന്നു
'ജീവിക്കു'കെന്നേ വിധിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍,
തമസ്സിന്‍ തുരുമ്പിച്ച കൂടാരമൊന്നില്‍
തളച്ചിട്ടു ദുഃഖങ്ങള്‍ ഞങ്ങള്‍,കവാടം
തകര്‍ത്തെത്തുമേതോ സഹസ്രാംശുവെക്കാത്തു-
കാത്തസ്തമിക്കുന്ന മോഹങ്ങള്‍ ഞങ്ങള്‍!
ഭയന്നുറ്റുനോക്കുന്നു ഹാ!മൃത്യുവേ!-നീ
സ്വയം മൃത്യുവെക്കൈവരിച്ചോരു കന്യ!
നിശാഗന്ധീ!നീയെത്ര ധന്യ!

(ജൂണ്‍ 1972)

Thursday, December 10, 2009

പാഥേയം

- ഓ എന്‍ വി കുറുപ്പ്

വേര്‍പിരിയുവാന്‍ മാത്രമൊന്നിച്ചുകൂടി നാം
വേദനകള്‍ പങ്കുവയ്ക്കുന്നൂ!
കരളിലെഴുമീണങ്ങള്‍ ചുണ്ടു നുണയുന്നൂ;
കവിതയുടെ ലഹരി നുകരുന്നൂ!
കൊച്ചുസുഖദുഃഖമഞ്ചാടിമണികള്‍ ചേര്‍ത്തു-
വച്ചു പല്ലാങ്കുഴി കളിക്കുന്നൂ,
വിരിയുന്നു കൊഴിയുന്നൂ യാമങ്ങള്‍;-
നമ്മളും പിരിയുന്നു യാത്ര തുടര്‍ന്നൂ!

മായുന്ന സന്ധ്യകള്‍ മടങ്ങിവരുമോ?-പാടി-
മറയുന്ന പക്ഷികള്‍ മടങ്ങിവരുമോ?
എങ്കിലും സന്ധ്യയുടെ കൈയിലെ സ്വര്‍ണവും
പൈങ്കിളിക്കൊക്കില്‍ കിനിഞ്ഞ തേന്‍തുള്ളിയും
പൂക്കള്‍ നെടുവീര്‍പ്പിടും ഗന്ധങ്ങളും മൌന-
പാത്രങ്ങളില്‍ കാത്തുവച്ച മാധുര്യവും
മാറാപ്പിലുണ്ടെന്‍റെ മാറാപ്പിലു,ണ്ടതും
പേറി ഞാന്‍ യാത്ര തുടരുന്നൂ!

മുറതെറ്റിയെത്തുന്നു ശിശിരം!
വിറകൊള്‍വൂ തരുനഗ്നശിഖരം!
ഒരു നെരിപ്പോടിന്‍റെ ചുടുകല്ലുകള്‍ക്കിടയില്‍
എരിയുന്ന കനലുകള്‍ കെടുന്നൂ.
വഴിവക്കില്‍ നിന്നേറിവന്ന വിറകിന്‍കൊള്ളി
മുഴുവനുമെരിഞ്ഞു തീരുന്നൂ.
ഒടുവിലെന്‍ ഭാണ്ടത്തില്‍ ഭദ്രമായ്‌ സൂക്ഷിച്ച
തുടുചന്ദനത്തുണ്ടു വിറകും
അന്ത്യമായ് കണ്ണുചിമ്മുമഗ്നിക്കു നല്‍കി ഞാന്‍
ഒന്നതിന്‍ ചൂടേറ്റു വാങ്ങി.

പാടുന്നു നീണ്ടൊരീ യാത്രയില്‍ തളരുമെന്‍
പാഥേയമാകുമൊരു ഗാനം!
ഒരു കപടഭിക്ഷുവായ് ഒടുവിലെന്‍ ജീവനെയും
ഒരു നാള്‍ കവര്‍ന്നു പറന്നുപോവാന്‍
നിഴലായി നിദ്രയായ് പിന്തുടര്‍ന്നെത്തുന്ന
മരണമേ!നീ മാറി നില്‍ക്കൂ!
അതിനുമുന്‍പതിനുമുന്‍പൊന്നു ഞാന്‍ പാടട്ടെ
അതിലെന്‍റെ ജീവനുരുകട്ടെ!
അതിലെന്‍റെ മണ്ണ് കുതിരട്ടേ,പിളര്‍ക്കട്ടേ,
അതിനടിയില്‍ ഞാന്‍ വീണുറങ്ങട്ടെ!

(1982-ല്‍ വയലാര്‍ അവാര്‍ഡ്‌ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ടുചെയ്ത
പ്രസംഗത്തിന്‍റെ സമാപനമായി ചൊല്ലിയ കവിത)